"ขอบคุณนะ!"
สวี่ชุนหันกลับมา เห็นว่าเป็นเจียงเสี่ยวไป๋ ก็เอ่ยขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้พูดอะไร คิ้วขมวดเล็กน้อยพลางมองไปที่ชายคนนั้น
ฝีมือโหดชัด ๆ
จู่โจมใส่ใบหน้าโดยตรง ถ้าเมื่อกี้โดนจริง ๆ เบาที่สุดสวี่ชุนก็คงกระทบกระเทือนสมองไปแล้ว
หนักหน่อยก็สมองเสียหาย ถึงขั้นเสียชีวิต
ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลงมือเลยงั้นเหรอ?
แม้แต่เขายังตั้งตัวไม่ทัน
ขณะที่เขาก้าวเท้าออกไปเตรียมจะทำอะไรบางอย่าง สวี่ชุนกลับดึงเสื้อเขาไว้ "ฉันกับฮั่วเฉินสู้เขาไม่ได้หรอก!"
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็เข้าใจความหมายของสวี่ชุน
พูดง่าย ๆ คือ เจียงเสี่ยวไป๋แข็งแกร่งก็จริง แต่เขาคงอยู่ที่สถาบันพลังเหนือธรรมชาติตลอดไปไม่ได้ ถ้าจากไปเมื่อไหร่ สวี่ชุนกับฮั่วเฉินก็จะตกอยู่ในอันตรายตลอดเวลา
เจียงเสี่ยวไป๋เงียบไป
นี่มันก็เป็นปัญหาจริง ๆ นั่นแหละ
"เป็นขยะที่รู้จักเจียมตัว ก็ถือว่าไม่เลวนะ!"
ชายคนนั้นเหลือบมองสวี่ชุน แล้วละสายตาจากเจียงเสี่ยวไป๋และฮั่วเฉินที่ตามมาติด ๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป
"น่าหัวเสียชะมัด!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองแผ่นหลังที่เดินจากไป สูดลมหายใจลึก
ถึงอีกฝ่ายจะไม่มีหน้าที่ต้องบอก แต่ก็แค่ปฏิเสธก็พอ ไม่จำเป็นต้องลงมือเลย
โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายนี่ ท้าทายขีดจำกัดของเขาจริง ๆ
ถ้าที่นี่ไม่มีสวี่ชุน ไม่มีฮั่วเฉิน
เขาจะถลกหนังไอ้เวรนี่แน่
สวี่ชุนยิ้มขมขื่น สูดลมหายใจลึก ขยับแขนที่ยังปวดหนึบอยู่