"ทุกท่านไม่ต้องเกรงใจ!"
มองดูปรมาจารย์ระดับบรรพชนทั้งแปดของเผ่าไท่หลิง เจียงเสี่ยวไป๋ยกมือปัดทันที
แต่แววตากลับแฝงความพิศวง
รากฐานของเผ่าไท่หลิงน่ากลัวจริงๆ ไม่แปลกใจที่สามารถครองอันดับหนึ่งในกู่เจียได้
ระหว่างที่เขาพูด ทั้งแปดคนก็ลุกขึ้นยืน
ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋ยืนอยู่บนฐาน ขั้นแรกส่งราชาสลักทั้งห้ากลับไป แล้วจึงเอ่ยปาก: "ในเมื่อสามตระกูลรวมเข้าเป็นหนึ่งแล้ว ถือว่าเผ่าเจิ้นกู่รวมกู่เจียเป็นหนึ่งได้สำเร็จ!"
เผ่าเล็กๆ เขาไม่ได้แยกนับ
เพราะตระกูลใหญ่ไปทางไหน ตระกูลเล็กก็จะตามไปทางนั้น เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัย
"ท่าน ตระกูลยาโบราณทางนี้ ท่านจะจัดการยังไง?"
หนานซานก้าวออกมาหนึ่งก้าว สายตามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋
ตระกูลยาโบราณแม้จะมีความเกี่ยวข้องกับเผ่ากู่หลิง แต่เขาเชื่อว่าไม่ใช่ทุกคนในตระกูลจะเป็นเช่นนั้น ดังนั้นจะตีไม้ตายทั้งหมดไม่ได้
"จากวันนี้เป็นต้นไปจะไม่มีตระกูลยาโบราณอีกแล้ว!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น
เมื่อคำพูดจบลง สีหน้าของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นเปลี่ยนไปพร้อมกันโดยไม่รู้ตัว
ความหมายของเจียงเสี่ยวไป๋คืออะไร จะล้างตระกูลยาโบราณให้สิ้นซากงั้นหรือ?
แต่แล้วจู่ๆ เจียงเสี่ยวไป๋ก็เอ่ยปาก: "ให้คนของตระกูลยาโบราณแยกย้ายเข้าไปในแต่ละตระกูล หากแสดงตัวได้ดี ตระกูลยาโบราณยังมีโอกาสกลับมารวมกันได้อีก!"
"ถ้าแสดงตัวได้ไม่ดี ก็ถอนออกถาวร!"
จะให้ตระกูลใหญ่ หรือจะให้ตัวบุคคลใหญ่
เขาเชื่อว่าในใจของตระกูลยาโบราณจะมีไม้บรรทัดวัดอยู่
เมื่อคำพูดจบลง หนานซานก็ชื่นชมเบาๆ
เจียงเสี่ยวไป๋ฉลาดหลักแหลมจริงๆ
วิธีนี้เหมาะเจาะพอดี
ต่อให้มีสายสืบปนเข้ามาแล้วยังไง อยากจะรวบรวมตระกูลกลับมาใหม่ ก็ต้องแสดงตัวให้ดี