"นายพูดได้ไหม?"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น แต่ตุ๊กตาทองแดงกลับไม่มีเสียงใดตอบกลับ
ตอนนี้ ดวงตาเขาเต้นระริก ผ่านตาทิพย์ เขาพบว่าภายในตุ๊กตาทองแดงนี้มีชิ้นส่วนกลไกที่ซับซ้อนนับไม่ถ้วน
และสิ่งที่เปล่งเสียงออกมา เป็นเพียงกล่องบันทึกเสียงธรรมดาๆ กล่องหนึ่ง
เมื่อเข้าใจทั้งหมดนี้แล้ว อดคิดถึงเสวียนกู่ไม่ได้
ใช่แล้ว เสวียนกู่เชี่ยวชาญเรื่องกลไกประดิษฐ์อันแยบยล
การสร้างตุ๊กตาทองแดงที่ประณีตขนาดนี้ ไม่ใช่เรื่องยากเลย
ขณะเขากำลังครุ่นคิด ตุ๊กตาทองแดงก็ยกมือขึ้นอย่างเชื่องช้า หยิบหมากดำตัวหนึ่ง วางลงบนกระดาน
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นดังนั้นก็หยิบหมากขาวขึ้นมา
ในฐานะคนจากตระกูลโบราณ โดยเฉพาะอย่างยิ่งอัจฉริยะแห่งตระกูลเจียง เขาย่อมมีความรู้ในด้านดนตรี หมากล้อม อักษรศิลป์ และภาพวาดอยู่บ้าง
ในนั้น อักษรศิลป์กับภาพวาดเชี่ยวชาญที่สุด
หมากล้อมกับดนตรีรองลงมา
แม้จะเป็นรอง แต่การสะสางเกมตกค้างก็คงไม่ใช่เรื่องยาก
ทันใดนั้นเขาก็เริ่มเดินหมาก
สิบกว่านาทีต่อมา คิ้วของเจียงเสี่ยวไป๋ขมวดเข้าหากัน
เกมตกค้างนี้ยาก ยากกว่าที่เขาคิดไว้
หมากขาวที่ถืออยู่ในมือ ลังเลอยู่นานว่าจะวางดีหรือไม่
สุดท้ายเขาใคร่ครวญแล้วเริ่มศึกษากระดานหมากนี้ ในดวงตาที่เต้นระริกมีเปลวไฟสีทองลอยพล่าน เขาพบว่าภายในล้วนเป็นกลไก และทุกช่องตาหมากมีเส้นลวดสีทองอยู่หนึ่งเส้น
เห็นได้ชัดว่าผ่านเส้นลวดสีทองเหล่านี้ โดยการเปลี่ยนแปลงทางการสัมผัสหรือน้ำหนัก มันจะส่งคำสั่งที่แตกต่างกันไปยังตุ๊กตาทองแดง
ครู่หนึ่งเขาหัวเราะแห้งๆ สีหน้าเขินอาย