"ถ้านายทำได้จริง ฉันก็จะได้สุขสบายด้วย!"
จั๋วหนานมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่ดูมั่นใจเต็มเปี่ยม จริง ๆ แล้วเขาแทบจะพูดอะไรออกมา
แต่ริมฝีปากขยับเล็กน้อย สุดท้ายก็ไม่เอ่ยปาก
ช่างเถอะ
อย่าเพิ่งบั่นทอนกำลังใจเจียงเสี่ยวไป๋เลย
ในสถาบันนี้ การมีความเชื่อสักหน่อยก็เป็นเรื่องดี
เหมือนกับตัวเขาในอดีต ที่ก็มีความเชื่อที่ยิ่งใหญ่เช่นกัน
จะใช้เวลาเท่าไหร่ในการเข้าเรียนชั้นเรียนอัจฉริยะ
จะใช้เวลาเท่าไหร่ถึงจะเรียนจบ
ฮ่า ๆ สุดท้ายแล้ว ความเชื่อก็ถูกบดขยี้จนราบคาบ
ถูกกฎเกณฑ์ของสถาบันนี้ขัดถูจนไม่เหลือซาก
"ไปเถอะ ฉันจะไปทำภารกิจกับนายให้เสร็จ!"
ระหว่างที่เจียงเสี่ยวไป๋พูด เขาก็ชำเลืองมองท้องฟ้า ดวงอาทิตย์ดวงใหญ่แขวนอยู่กลางศีรษะ
ยังไม่ถึงเที่ยง แต่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว
"ไปกันเลย ฉันจะได้ซื้อของและเลี้ยงข้าวนาย ถือเป็นการต้อนรับด้วย!"
จั๋วหนานพูดพลางแซวติดตลกว่า "ขอต้อนรับนายสู่ดินแดนห่างไกลปืนเที่ยง!"
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วอดหัวเราะส่ายหัวไม่ได้
หลังจากเดินตามจั๋วหนานไปได้สักพัก โทรศัพท์จากกงซินเยว่ก็ดังขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋กดรับ น้ำเสียงของกงซินเยว่หยุดไปชั่วครู่ก่อนพูดว่า "ผู้อาวุโสหานบาดเจ็บจริง ๆ แต่ยังอยู่ในสภาพที่พอใช้ได้!"
"รู้ไหมว่าเขาโดนทำร้ายได้ยังไง?" เจียงเสี่ยวไป๋ถาม
"โดนลอบโจมตี!"
กงซินเยว่พูดต่อ "และเกิดขึ้นในสถาบันเลย ทางสถาบันกำลังสอบสวน น่าจะเป็นฝีมือขององค์กรนั้นแหละ!"