ฟู่!
ผู้คนรอบข้างสูดลมหายใจเข้าพร้อมกัน
คนเราจะหยิ่งผยองได้ถึงขนาดไหน
ให้เวลาแกตามสบาย แกจะเล่นยังไงก็ได้
พอหมดเวลา แกต้องแพ้แน่?
เจียงเสี่ยวไป๋สื่อความหมายแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?
บ้า!
บ้าจริง ๆ!
และความบ้าระห่ำนี้ สำหรับสวีซงไห่ที่อยู่ฝ่ายตรงข้าม ยังแฝงความดูถูกไว้ด้วย
ใช่แล้ว มันเป็นความรู้สึกที่ชัดเจนมาก
คือการบอกว่า ตอนนี้ฉันยังไม่ได้จริงจังเลยสักนิด เล่นมาตลอดตั้งแต่ต้นจนจบ
อีกยี่สิบนาที ถ้าฉันเอาจริงเมื่อไหร่ นั่นแหละคือตอนแกแพ้
สุดยอด!
ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าสีหน้าของสวีซงไห่หมองลงอย่างเห็นได้ชัด มือทั้งสองข้างกำแน่นพร้อมกับเสียงดังปะทุ มองออกว่าความโกรธนั้นลึกซึ้งแค่ไหน
"อ้อ ใช่แล้ว ฉันเอามือนี้ออกมา นายไม่ว่าอะไรใช่ไหม?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองสวีซงไห่แล้วพูดอีกครั้ง
เสียงเพิ่งจบ สีหน้าของสวีซงไห่ก็ยิ่งหมองลง ไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก ตะโกนต่ำ แล้วพุ่งทะยานมาทางเจียงเสี่ยวไป๋
ความเร็วนั้นน่าตกใจยิ่งกว่าเดิม
ท่ามกลางการระเบิดของกำลังภายใน ยกระดับขึ้นไปอีกขั้น
ตูม!
สวีซงไห่และเจียงเสี่ยวไป๋ประจัญหน้ากันอีกครั้ง
และในระหว่างการลงมือ กำลังภายในยังพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ
คลื่นพลังที่ซัดสาด ให้ความรู้สึกกดดันอย่างยิ่ง
สวีซงไห่ราวกับราชสีห์ตื่นขึ้น เผยเขี้ยวแหลมออกมา
ทุกหมัดที่ระเบิดออกมา พร้อมเสียงเสียดสีอากาศแหลมคม
เจียงเสี่ยวไป๋ในระหว่างนี้ เริ่มตั้งรับอย่างเดียวจริง ๆ และภายใต้การตั้งรับนี้ จะเห็นได้ว่าทั่วร่างของเจียงเสี่ยวไป๋ก็เกิดกระแสลมหมุนกลุ่มแล้วกลุ่มเล่า