"ลองดู? ช่างเถอะ!"
ชายคนนั้นส่ายหน้า ยิ้มบางๆ พร้อมกับพาชายหนุ่มสองคนเดินไปข้างหน้า เมื่อเดินผ่านเจียงเสี่ยวไป๋ เสียงเบาๆ นั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง: "ฉันไม่สนใจเธอในตอนนี้เลยสักนิด!"
พูดจบ ก็พาชายหนุ่มสองคนเดินจากไปตรงๆ
เจียงเสี่ยวไป๋ยืนอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้า
น่าสนใจ
ถ้าเขาเดาไม่ผิด คนที่นำหน้าคนพวกนั้นคงจะเป็นซีเควนซ์สินะ?
มองดูเงาหลังของทั้งสามคน ดาบรอบกายเริ่มสั่นไหว แล้วพูดขึ้นช้าๆ: "พวกนายว่า ถ้าฉันลงมือกับพวกเขา จะดูเกินไปไหม?"
"ว้าว นั่นมันเกินไปสุดๆ เลยแหละ!"
เสียงของแมวเก้าหางดังเป็นคนแรก: "และก็ไร้ยางอายสุดๆ ด้วย!"
จินเฟิงก็พยักหน้าอย่างหนักข้างๆ: "ใช่ๆ เขาก็แค่พูดว่าไม่สนใจเธอเฉยๆ นี่นา!"
หยางเหิงอึ้งไปเล็กน้อย พอตั้งสติได้ก็รีบพยักหน้าเช่นกัน
"ท่านอาจารย์ใหญ่ โปรดคิดให้รอบคอบก่อน!"
"ท่านอาจารย์ การลงมือแบบนี้ตรงๆ มันไม่เหมาะสมจริงๆ ครับ!"
"ไม่เหมาะสม? เกินไป?"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแล้วก็โล่งใจ พูดว่า: "งั้นฉันก็สบายใจแล้ว!"
เสียงพูดจบลง ดาบรอบกายก็พุ่งออกไปทันที ม้วนตัวเข้าหาชายที่นำหน้าคนนั้น
ยั่วยุเหรอ?!
จะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ช่าง
เขารับไว้!
เสียงอื้ออึงเสียดหูดังไปทั่วบริเวณ
ชั่วขณะนั้นเอง ทั้งสามคนก็ได้สติ ชายที่นำหน้าหันกลับมา เห็นดาบรอบกายก็แปลกใจเล็กน้อย ก่อนที่สายตาจะฉายแววเยาะเย้ย
ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับแม้แต่น้อย
และในวินาทีที่ดาบร่วงลงมา เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน ดาบรอบกายแหลกสลายเป็นเสี่ยงๆ ร่วงหล่นลงบนพื้น