“เขาคงจบเห่แน่!”
“ระดับสามปรมาจารย์แห่งถ้ำหลิงซี แม้แต่ระดับจักรพรรดิมา ก็ต้องกดลงได้!”
ใช่แล้ว ผู้เฒ่ารุ่นอ๋ายที่พูดว่า “ขึ้นมาเดี๋ยวนี้” น้ำเสียงโกรธแค้นขนาดไหน ใครก็ฟังออก
เห็นได้ชัดว่าปรมาจารย์รุ่นอ๋ายคนนี้ เอนเอียงไปทางจ้งกวน
“สมน้ำหน้า!”
จู๋มั่วมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่เดินขึ้นไปข้างหน้า ใบหน้าไร้ความเห็นใจแม้แต่น้อย
เขาเหมือนกับจ้งกวน อยากให้เจียงเสี่ยวไป๋ตาย
และไม่รู้ว่าทำไม เขารู้สึกว่าไอ้หมอนี่ อาจเป็นคนที่คุณหนูจีเฟิ่งซีแอบชอบ
ใช่ ความรู้สึกมันรุนแรงมาก
แต่ยิ่งเป็นแบบนั้น เขาก็ยิ่งอยากให้เจียงเสี่ยวไป๋ตาย
เพราะคนไร้ยางอายแบบเจียงเสี่ยวไป๋ ไม่คู่ควรกับคุณหนูจีเฟิ่งซีผู้เพียบพร้อมทั้งความสามารถและคุณธรรม
ก็แค่นางฟ้ากับคนป่า!
ส่วนเผิงเจียนและลัวเลี่ย แม้จะเคยมีเรื่องบาดหมางกับเจียงเสี่ยวไป๋ แต่ทั้งคู่ไม่ได้แสดงออกแรงเท่าจู๋มั่ว
สำหรับพวกเขาแล้ว
เจียงเสี่ยวไป๋จะตายหรือมีชีวิตอยู่ก็ไม่สำคัญ
เหรินจื่อหลินเต็มไปด้วยความกังวล
เขาไม่อยากเห็นเจียงเสี่ยวไป๋มีเรื่อง
แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้
จะใช้ตำหนักโลหิตสังหารไปกด ในเมืองเขตพอจะใช้ได้ ในสำนักเล็ก ๆ บางแห่งอาจพอใช้ได้
แต่ที่นี่ มันกดไม่ได้จริง ๆ
เพราะที่นี่คือถ้ำหลิงซี
หนึ่งในตระกูลโบราณ
ถึงแม้จะเป็นสำนักเซียะเซียะก็ไม่กล้าหาเรื่องง่าย ๆ
และเขาก็ไม่ได้เป็นตัวแทนของสำนักเซียะเซียะทั้งหมด!
“อาจารย์น่าจะจัดการเองได้!”