"ใช่แล้ว มาดูทุกวันว่านายตายหรือยัง!"
ซอลมองชายคนนั้นแล้วยิ้ม
ชายคนนั้นฟังแล้ว มองซอลด้วยสีหน้าเย้ยหยันหนักขึ้น "งั้นก็คงต้องผิดหวังหน่อย ฉันยังไม่ตาย!"
"อ้อ…"
ซอลพยักหน้า "ฉันมานี่ก็เพื่อบอกข่าวดีกับนาย กุญแจเปิดดินแดนต้องห้าม ฉันหาเจอแล้ว อ้อ…ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าเป็นภรรยาของนายที่เอามาให้ฉัน!"
"แก…แกทำอะไรกับนาง!"
ชายผู้นั้นได้ยิน ก็โกรธขึ้นมาทันที
"สบายใจได้!"
ซอลหัวเราะ "นางอยากให้ฉันซึ่งเป็นอารองดูแลนายให้ดี ๆ เพราะตอนนี้คนที่คุยกับหัวหน้าเผ่าได้ ก็มีแค่ฉันแล้ว!"
ชายคนนั้นหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "ใช่ นายดูแลฉันได้ดีมาก!"
"ฮ่า ๆ!"
ซอลฟังแล้วหัวเราะอีกครั้ง "นายก็สมควรเจ็บแล้ว ขัดใจฉันไปทุกเรื่อง ก็โทษตัวเองเถอะ!"
"เคดต้องรู้เข้าสักวันว่าแกไม่ใช่คนดี!" ชายคนนั้นตะโกนด้วยความโกรธ
"เคด?"
ซอลยิ้ม "ตามที่ฉันคาดไว้ นายคงรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่านั่นคือไคตี้เด็กนั่นไม่ใช่เหรอ?"
ชายวัยกลางคนได้ยิน รูม่านตาหดลง แล้วก็นิ่งเงียบไป
"อยากช่วยนาง แต่น่าเสียดายที่ใช้วิธีผิด!"
ซอลส่ายหน้า มองชายวัยกลางคนอย่างเย้ยหยัน "ตรงเกินไป กลับทำให้คนอื่นรู้สึกว่านายจงใจขัดทุกเรื่อง เข้าใจไหม? ทำให้คนอื่นคิดว่านายอยากขึ้นมาแทนที่!"
"แกพูดบ้า!"
ชายวัยกลางคนเดือดดาล "ข้าเหลียนเติงเดินตรงนั่งตรง ไม่เคยโลภตำแหน่งของพี่ใหญ่!"