"คุยกับแกเหรอ ไอ้ปากดี ถ้าไม่เห็นกับตาว่าฉันจะจัดการแกยังไง!"
ซานเยวี่ยตั้งสติได้ ความโกรธพลุ่งขึ้นมาจริง ๆ
มันเป็นพวกอารมณ์ร้อนอยู่แล้ว
มีมนุษย์เดินขึ้นมาแล้วพูดว่าจะปราบพวกมัน?
ล้อเล่นอะไรกัน?
มันยกมือขึ้น ก้อนหินยักษ์ก้อนหนึ่งลอยอยู่ตรงหน้า: "โหยวเทียน ไอ้หนูนี่ยกให้ฉัน ฉันจัดการมันเสร็จแล้วค่อยไปจัดการแก!"
พูดจบ ก้อนหินยักษ์ก็ถูกเหวี่ยงออกไป
แรงมหาศาลจนแม้แต่อวกาศยังสั่นไหวเป็นระลอก
"ให้ฉันจัดการเอง!"
สายตาโหยวเทียนก็เย็นชาเช่นกัน ปีกกระพือหนึ่งครั้ง พร้อมด้วยคมประกายอันไร้ขีดจำกัดโถมเข้าใส่
ปราบมัน?
มนุษย์อย่างนี้ก็คู่ควร?
แทบจะแค่กะพริบตา การโจมตีทั้งสองก็มาถึงตรงหน้าเจียงเสี่ยวไป๋
ในขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋กำลังจะถูกก้อนหินยักษ์ทับ ร่างแสงม่านหนึ่งก็ร่วงลงมาทันที
ปัง!
ในระลอกคลื่นของม่านแสง ก้อนหินยักษ์แตกละเอียด คมประกายก็ถูกสกัดไว้เช่นกัน
"เอาล่ะ ถ้าอยากเล่น ก็มาเล่นกัน!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น เขามองไปที่แมวเก้าหางและจินเฟิงแล้วพูด: "อย่านานเกินไป สู้ไม่ไหวก็ถอย!"
"รู้แล้ว!"
เสียงหัวเราะแหบแห้งดังขึ้น เห็นเพียงแมวเก้าหางกระโดดออกไปในตอนนี้
ในชั่วขณะที่อยู่กลางอากาศ ร่างกายก็ใหญ่โตขึ้นทันที ท่ามกลางระลอกคลื่นพลังอันน่าเหลือเชื่อ แมวเก้าหางก็ตกลงไปในหุบเขา
หางสิบเส้นแกว่งไกว ดวงตาก็ดูดุร้ายไม่แพ้กัน
ส่วนจินเฟิง ตอนที่กระพือปีกบินขึ้น ต้นไม้โบราณใหญ่ยักษ์ต้นหนึ่งแปลงกายขึ้นมา ทันทีที่เกาะบนยอดไม้ ร่างก็ใหญ่โตขึ้นเช่นกัน ท่ามกลางเปลวเพลิงสีทองที่ลุกโชน กลิ่นอายน่ากลัวก็แผ่ปกคลุมออกไป