"ฮ่าฮ่า!"
ซูเหิงฟังแล้วก็หัวเราะออกมาอย่างสดใส สายตาที่มองเจียงเสี่ยวไป๋ยิ่งชอบใจมากขึ้นเรื่อยๆ
ตอนนี้เขาก็ไม่ได้ยึดติดในหัวข้อนั้นอีก เริ่มคุยเล่นเรื่องอื่นๆ กับเจียงเสี่ยวไป๋
ราวๆ บ่ายสองโมง เพราะเวลายังเช้าอยู่ ซูเหิงมองไปที่ซูจิ่นอวี๋แล้วพูดว่า "จิ่นอวี๋ พาเสี่ยวไป๋ไปพักก่อนเถอะ รอให้คนตระกูลเซี่ยงและตระกูลถังมาแล้วค่อยมาก็ไม่สาย!"
ซูจิ่นอวี๋พยักหน้าเบาๆ จูงแขนเจียงเสี่ยวไป๋เดินออกจากอาคารนี้ไป
ออกมาข้างนอก เจียงเสี่ยวไป๋ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกจริงๆ
ซูจิ่นอวี๋เห็นเจียงเสี่ยวไป๋เป็นแบบนั้นก็เอ่ยเสียงหวานขึ้นว่า "เป็นอะไรไป? ยังไม่ค่อยชินเหรอ?"
"ก็นิดหน่อย!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าอย่างเขินๆ
"จริงๆ แล้ว... ฉันก็ไม่ค่อยชินเหมือนกัน!"
ซูจิ่นอวี๋เงยหน้าขึ้นพูด "กลับบ้านทีไร นอกจากแม่ของฉันแล้ว ก็มีแม่เลี้ยงอีกหลายคน!"
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงักไปเล็กน้อย
ซูจิ่นอวี๋ยกมือขึ้น เก็บปอยผมข้างแก้มไปไว้หลังหูแล้วพูดว่า "ฉันเคยถามแม่ว่า แบ่งปันความรักของพ่อกับแม่เลี้ยงอีกเจ็ดคน แม่ไม่รู้สึกน้อยใจบ้างเหรอ?"
"แม่บอกว่าน้อยใจ!"
น้ำเสียงที่ซูจิ่นอวี๋พูดเบามาก "แต่แม่ก็ยังบอกฉันว่า ถึงน้อยใจแล้วจะทำยังไงได้ แม่ขาดพ่อไปไม่ได้แล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงักไป
เงียบไป
ซึมซับมาจากสิ่งรอบตัว?
เฮอะ ซึมซับอะไรกัน!
ใครบ้างไม่อยากให้คนที่ตัวเองชอบรักแค่เราคนเดียว?
แต่เขาไม่เข้าใจ!
ซูจิ่นอวี๋ทำไมถึง...
พอเขาคิดมาถึงตรงนี้ เสียงหวานก็ดังขึ้นอีกครั้ง "ฉันถามอาจารย์ของฉัน เรื่องไฟหลีในร่างกายของคุณ!"