"บรูเอล เจ้ากล้า!"
ตอนที่บรูเอลทิ้งคำพูดนั้นไว้ สีหน้าของเจี่ยอี้ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
พลังจิตก็พลุ่งพล่านขึ้นในเวลาเดียวกัน
"สายไปแล้ว!"
เสียงเรียบเฉยของบรูเอลขาดหายไป พลังจิตนั้นกลับรุนแรงขึ้นในทันใด ท่ามกลางความเรียบเฉยนั้นมันไหลย้อนกลับ ก่อตัวเป็นพายุหมุนพลังจิตแนวนอน
เจี่ยอี้สัมผัสโดน พลังจิตก็ถูกดีดออกไปโดยตรง แต่เขาไม่ยอมแพ้ สีหน้าย่ำแย่ เร่งระดมพลังจิตของตัวเองให้รุนแรงยิ่งขึ้น
ตูม!
ในการปะทะกันของพลังจิตทั้งสามสาย พายุที่ก่อตัวขึ้นก็ยิ่งน่าตกตะลึง
คนที่พลังอ่อนกว่าหน่อย รู้สึกราวกับฟ้าดินหมุนคว้าง
รู้สึกเหมือนโรคกำเริบกะทันหัน เป็นลมแดดยังไงยังงั้น
ทั้งที่ไม่มีอันตรายเลยแม้แต่น้อย แต่กลับส่งผลกระทบลึกซึ้งถึงทุกคน
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋เดิมทีคิดจะขัดขืน แต่ชั่วพริบตาเขาก็หรี่ตาลง
เขานึกถึงคอนเสิร์ตของจูชางครั้งนั้น
ตอนนั้นมือสังหารต่างประเทศนั่นใช้การโจมตีพลังจิตใส่เขา
ผลลัพธ์ก็คือ พลังจิตของเขาเพิ่มขึ้น
ครั้งนี้เขาบ้าบิ่นขึ้น ไม่ขัดขืนเช่นกัน ปล่อยให้พลังจิตของบรูเอลทุบตีลงไปในส่วนลึกของสมองเขา
ตูม!
สมองของเจียงเสี่ยวไป๋ว่างเปล่า ในชั่ววินาทีนั้นเขาได้เห็นสิ่งที่มีอยู่ราวกับหลุมดำนั้น
ช่วงสั้น ๆ ง่าย ๆ สีหน้าของบรูเอลก็เปลี่ยนไปกะทันหัน
ใช่แล้ว เดิมทีตอนเห็นว่าการบุกรุกง่ายดายเช่นนี้ เขายังแอบเหยียดหยันอยู่ในใจ
แต่พอลองแตะต้องเข้าจริง ๆ เขากลับรู้สึกว่าพลังจิตย้อนกลับของตนไปแตะต้องเข้ากับบางสิ่งที่ลึกล้ำ ว่างเปล่า
ราวกับก้อนหินยักษ์ ทุ่มลงในน้ำทะเลกลับไม่ก่อให้เกิดละอองน้ำเลยสักนิด