ۨJ“พรวด…”
หม่าซิงอวิ๋นได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ที่ด่าโดยไม่ใช้คำหยาบ แทบจะหลุดหัวเราะออกมา
เซี่ยชิงกลั้นจนหน้าแดง เห็นชัดว่าฝืนข่มความขำไว้อย่างสุดกำลัง
คนที่ผ่ากบตัวนั้นหัวเราะออกมาตรง ๆ
ส่วนผู้อาวุโสอีกสามคนนั้น สองคนเบือนหน้าไปทางอื่น คนหนึ่งก้มหน้า จากไหล่ที่สั่น ๆ ก็ดูออกว่ากำลังหัวเราะ
ด้านผู้อาวุโสที่ถูกพุ่งเป้า สีหน้าหม่นหมองสุดขีด มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความโกรธแค้นไร้ขอบเขต ตั้งท่าจะพุ่งเข้าไปทันที แต่ถูกหม่าซิงอวิ๋นขวางไว้ “ผู้อาวุโสเซี่ยง ท่านเป็นรุ่นพี่ จะถือสากับรุ่นน้องทำไม?”
ผู้อาวุโสนั้นได้ฟัง สุดท้ายก็สะบัดแขนเสื้อ แค่นเสียงเย็น ไม่พูดอะไรอีก
เจียงเสี่ยวไป๋ก็ถอนสายตากลับมาเช่นกัน
ผู้อาวุโสเซี่ยง?
ตระกูลเซี่ยงน่ะหรือ?
มิน่าถึงพุ่งเป้ามาที่เขา
แต่…แล้วยังไง?
นิสัยเขาก็แบบนี้แหละ ถ้าไม่มาหาเรื่อง ข้ากับแกก็ต่างอยู่กันดี ๆ
ถ้าแกหาเรื่อง ข้าไม่สนว่าแกเป็นใคร ข้าไม่มีความสุข แกก็อย่าหวังจะสุขด้วย!
“ต้องขออภัยที่ให้รอนาน!”
ตอนนี้ผู้อาวุโสคนหนึ่งเดินออกมา พูดจบก็พยักเพยิดให้ผู้อาวุโสเจ็ดคนนั้นแล้วพูดว่า “เชิญตามข้ามา!”
สิ้นเสียง หม่าซิงอวิ๋นและอีกหกคนนำเข้าไปก่อน ต่อด้วยชายวัยกลางคนห้าคนนั้น
เจียงเสี่ยวไป๋ตอนนี้ตามอยู่ข้างหลัง
เข้าไปถึงด้านใน มีเตียงอยู่หลังหนึ่ง ผู้อาวุโสผมขาวคนหนึ่งกำลังถ่ายทอดลมปราณให้แผ่นหลังของผู้อาวุโสอีกคนที่หน้าซีด
เจียงเสี่ยวไป๋มองด้วยแววตาประหลาดเล็กน้อย