ขณะนี้เจียงเสี่ยวไป๋กำลังนั่งสมาธิอยู่
คลื่นพลังปราณรอบตัวหมุนวนไม่หยุด ไหลเลียบไปตามจุดฝังเข็มที่มือ ซึมซาบเข้าสู่เส้นลมปราณช่วงหน้าเรื่อย ๆ
เมื่อสัมผัสถึงจุดสิ้นสุดของเส้นลมปราณช่วงหน้า วินาทีนั้น ความรู้สึกอันลึกล้ำก็แผ่ขยายออก
มือทั้งสองข้างมีพลังการรับรู้มากขึ้นอย่างน่าทึ่ง
ลมหยุดนิ่ง
เจียงเสี่ยวไป๋ลืมตาขึ้น มองมือตนเองครู่หนึ่ง จากนั้นแตะฝุ่นละอองรอบตัว พบว่าชัดเจนอย่างยิ่ง
นี่คือเปิดประตูแล้วหรือ?
ท่ามกลางความประหลาดใจ เจียงเสี่ยวไป๋เร่งระดมกำลังภายใน แรงพลังกลุ่มหนึ่งหมุนวนรวมตัวที่กลางฝ่ามือ สีหน้าเต็มไปด้วยความตะลึง
ให้เฟิ่งซีพูดถูกจริง ๆ
กำลังภายในของเขานั้นเป็นขั้นปฐมแท้จริง เพียงแต่ยังไม่เคยเปิดประตู จึงถูกจำกัดไว้
ด้วยหัวใจที่เต้นแรงขึ้น เขาเริ่มลองเปิดประตูถัดไป...
ในขณะที่เขาลองนั้น ทางฝั่งบ้านไม้ เฟิ่งซีเดินออกมา สายตาใสกระจ่างมองไปทางภูเขาหลังสำนัก แวบหนึ่งมีความลังเล แต่สุดท้ายก็จากไป
เจียงเสี่ยวไป๋อยากลองก็ลองดูเถอะ
เพราะความก้าวหน้าย่อมเกิดจากการลองผิดลองถูกนั่นเอง
...
เวลาผ่านไป
หนึ่งชั่วโมงกว่า สองชั่วโมง สามชั่วโมง
เมื่อถึงเวลาสี่โมง ทางภูเขาหลังสถาบัน เจียงเสี่ยวไป๋ยังคงหมุนวนพลังมหาศาลด้วยกระบวนท่าหนึ่ง
สอดแทรกเข้าไปอย่างต่อเนื่อง สิบกว่านาที
เจียงเสี่ยวไป๋หอบหายใจ ค่อย ๆ เช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก สีหน้าฉายแววสงสัย