"ไม่เข้าก็ได้ ฉันจะปอกผลไม้ให้กินตอนนี้เลย!"
เจียงเสี่ยวไป๋จ้องไอ้หมอนี้อย่างหมั่นไส้
เขาไม่ได้กำลังบังคับใคร
ที่ทำแบบนี้ ก็แค่อยากให้เฟิงฉีสบายใจจริงๆ
ไม่งั้นถ้าเดินจากไปแบบนี้ ยังไงก็ต้องมีปมในใจ ไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนั้น...
"เอางั้นก็ได้!"
เฟิงฉีถอนหายใจเบาๆ ในที่สุด ก้าวออกไปพร้อมกับพุ่งทะยานไปอีกฝั่งราวกับสายลม
ยังไงก็เป็นแบบนี้แล้ว
เข้าไปก็ได้!
ถึงเวลา ก็แบกความผิดทั้งหมดไว้ที่ตัวเอง แบบนี้ ต่อให้ตายไป ก็ไม่ต้องลากเอาคนในเผ่ามาเดือดร้อนด้วย
ไม่งั้น เขาต่างหากที่เป็นคนผิด
เจียงเสี่ยวไป๋ดูแล้ว ก็ตามติดไปทันที
ชายชราคนนั้นเดินตามหลังมาสุดท้าย
หลังจากเดินข้ามสะพานไปได้ระยะหนึ่ง เขาก็เห็นหมู่บ้านขนาดใหญ่
ที่นี่มีสิ่งก่อสร้างขึ้นๆ ลงๆ
ดูแล้วประณีตมาก
มีทั้งภูเขาและแม่น้ำ
ตระการตามาก
เมื่อก้าวข้ามลำธารอีกสายเข้าไป ถึงจุดที่อยู่ในเขตอักขระโบราณในชั่วขณะนั้น
รอยสักบนหน้าผากของชายชราที่เดินตามหลังเจียงเสี่ยวไป๋ก็สว่างขึ้นมา
ในเวลาเดียวกัน สองมือไขว้กัน พลังวิญญาณถูกดึงดูด พื้นดินเริ่มเป็นคลื่น
เมื่อเขาก้าวออกไปอีกสิบกว่าก้าว แสงกั้นที่มองไม่เห็นก็แผ่ปกคลุมออกไป
ฮึ่ย
แสงกั้นนี้คือค่ายกลป้องกันหมู่บ้านของพวกเขาเผ่าอักขระโบราณ
เพราะเป็นเหตุฉุกเฉิน ดังนั้นผู้เฒ่าคนไหนก็เปิดได้
เมื่อเปิดแล้ว จะตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง
ถ้าจะเปิดออก ต้องให้ผู้เฒ่าสิบกว่าคนร่วมมือกันพร้อมๆ กับลงมือเท่านั้น
เมื่อการป้องกันนี้ก่อตัวขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็กลายเป็นนกในกรง เรียกฟ้าฟ้าไม่ยิน เรียกดินดินไม่ตอบ...