ตูมๆๆ...
ฝุ่นคลุ้งกระจาย เงาร่างห้าเงาปรากฏตัวรายล้อมอยู่โดยรอบ
คนทั้งห้าคนนี้ก็เปลือยแขนเช่นกัน
คนนำยังคงเป็นชายชราคนหนึ่ง เห็นเพียงสายตาของเขานิ่งสงบ ในจังหวะที่ยกมือขึ้น ดาบใหญ่ก็หลุดออกจากแท่งหินเขียว แล้วตกลงมาอยู่ในมือของเขาในที่สุด
"จบเห่!"
เฟิงฉีเห็นภาพนั้น สีหน้าซีดเผือดทันที
ตระกูลอักขระโบราณตามมาถึงเร็วขนาดนี้เลยหรือ?
แล้วคนนำยังเป็นระดับผู้อาวุโสอีก!
"ตระกูลกู่เฟิง!"
ชายชราคนนั้นมองเฟิงฉีอย่างเย็นชาก่อน จากนั้นสายตาก็ตกไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ ดวงตากลายเป็นเย็นยะเยือก: "ไอ้หนุ่ม..."
เขาพูดได้แค่สองคำ ก็จู่ๆ ก็เห็นเจียงเสี่ยวไป๋หายไปจากต่อหน้าต่อตา
ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นสายตาพร่ามัว สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย ดาบใหญ่ในมือตวัดขึ้นมาทันที แต่กลับหยุดชะงักลงในทันที
เห็นได้ชัดว่าดาบใหญ่แตกร้าวเป็นท่อนๆ ร่วงลงสู่พื้น
ในเวลาเดียวกัน มือข้างหนึ่งก็คว้าคอของเขาไว้
ภาพนี้ ทำให้อีกสี่คนตระกูลอักขระโบราณที่เดิมทีมีสีหน้าโกรธเคือง ต่างก็ตะลึงงันไปพร้อมกัน
แน่นอนว่าเฟิงฉีก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง
เจียงเสี่ยวไป๋ทำอะไรลงไป ถึงได้ทำลายดาบเล่มนั้นได้
แล้วที่ทำลายได้ก็ช่างเถอะ ยังสามารถคว้าคอชายชราคนนั้นได้ในทันที?
"เฮ้อ พวกตระกูลอักขระโบราณไม่มีวันจบสิ้นใช่ไหม?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองชายชราที่ตะลึงพรึงเพริด เสียงเต็มไปด้วยความระอา
หลังจากพูดจบ ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้หน้ากากก็ผุดรอยยิ้มขึ้นมา: "ช่างเถอะ เนื่องจากพวกแกอยากให้ฉันอยู่ขนาดนั้น งั้นฉันก็... ขออยู่สักพักก็แล้วกัน!"