“เฉียนหยาง นายอยู่ไหน รีบออกมาเดี๋ยวนี้!”
เสียงโกรธเกรี้ยวดังขึ้น ชายชราคนหนึ่งเดินออกจากห้อง มุ่งหน้าไปตามทางเดินของสำนักอี้หวู่ถัง เปี่ยมด้วยแรงสังหาร
คอของเขา
ซี้ด
เขาแตะต้องไม่ได้
พอโดนก็ปวดจี๊ด
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นคือเจ้าเฉียนหยางตัวดี เมื่อคืนมันจงใจตีหัวเขาจนสลบแล้วปล่อยอสูรออกมาจริงหรือเปล่า?
ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ
เขาเดินไปเรื่อย
แต่ทั้งอี้หวู่ถังกลับเงียบสนิท ราวกับไร้ผู้คน
หรือว่าจะออกไปสู้กับอสูรกันหมดแล้ว?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ความโกรธของชายชราก็ยิ่งทวี อยากจะกระทืบเฉียนหยางให้ตาย
ไอ้หมอนี่ ชอบเอาใจออกห่าง
เขาคือรองหัวหน้าสำนักอี้หวู่ถัง
เฉียนหยางที่เคยเชื่อฟังเขามาตลอด กลับกล้าขัดคำสั่งแล้วหันไปฟังไอ้หมอนั่น
โดยเฉพาะเมื่อวาน ยังตีหัวเขาจนสลบซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไอ้หมอนั่น…
พอคิดถึงไอ้หนุ่มนั่น ชายชราก็กำหมัดแน่น
ฝีเท้าเร็วขึ้นกว่าเดิม
ถึงจะไม่อยากยอมรับ แต่ฝีมือของเจียงเสี่ยวไป๋แข็งแกร่งมากจริง ๆ
แข็งแกร่งจนเขาหวาดหวั่น
นึกย้อนไปทีไร ใจยังตื่นตะลึง
ใช่ ตอนนั้นเขาไม่ได้ใช้พลังสูงสุด แต่เจียงเสี่ยวไป๋กลับไม่ได้รับบาดเจ็บเลย แถมสุดท้ายยังตีเขาจนสลบ คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นฝีมือของเด็กหนุ่ม
เดินมาได้สักพัก
ชายชราก็มาถึงหน้าประตูห้องประชุม