"นี่?"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ร่วงลง ทำให้สายตาของชายชรามองตามไป
เมื่อเห็นปืนใหญ่กระบอกนั้น เขาชะงักไป หน้าฉงน "ไอ้นี่จะยิงสัตว์อสูรเป็นหมื่น ๆ ตายได้?"
"ครับ ผมเห็นกับตา มันโคตรโหด!"
เฉียนหยางพยักหน้าหนักแน่น
จ้าวถัวก็เสริมข้าง ๆ "ใช่ ๆ กำลังปราณระยะสองสามลี้ถูกดูดเกลี้ยงเลย!"
ชายชราหรี่ตาลงเล็กน้อย
ปืนใหญ่นี่ดูภายนอกก็ไม่ได้มีอะไรนี่นา
มีพลังทำลายล้างขนาดนั้นเลย? เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
ในที่สุดเขาก็นิ่งไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า "แล้วสัตว์เลี้ยงล่ะ? เรื่องสัตว์เลี้ยงจัดการยังไง!"
"สัตว์เลี้ยง..."
เฉียนหยางได้ยินคำถามของชายชรา สายตาอดไม่ได้ที่จะมองไปที่แขนของเจียงเสี่ยวไป๋
จ้าวถัวก็เหมือนกับเฉียนหยาง สายตาตกลงไปที่งูบินที่ขดอยู่บนแขนของเจียงเสี่ยวไป๋
"ท่านครับ นี่คือสัตว์เลี้ยงตัวนั้น!"
เฉียนหยางชี้ไปที่แขนของเจียงเสี่ยวไป๋
จ้าวถัวพยักหน้าหนักแน่นอยู่ข้าง ๆ
ชายชราได้ยิน สายตาก็มองตามไป
เมื่อเห็นงูบินบนแขนของเจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็ชะงัก จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป
เกินไปแล้ว!
คนพวกนี้เอาตัวเขาเป็นคนโง่งมงายปั้นแต่งเรื่องเล่นเรอะ?
นี่มันก็คืองูบินไม่ใช่รึไง?
แค่งูบินตัวนี้พิเศษหน่อย มีปีกเล็ก ๆ คู่หนึ่ง
ในขณะที่สีหน้าเขากำลังแปรเปลี่ยนไม่แน่ จ้าวถัวก็นึกอะไรขึ้นได้ พูดเร็วปรื๋อว่า "รอเดี๋ยวนะ!"
พูดจบก็วิ่งพรวดออกไป
พอวิ่งกลับมา ในมือมีแผ่นกระจกบาง ๆ ชูขึ้นมาเปิด ฉากแสงหนึ่งก็หย่อนลงมากลางห้องประชุม