"เล่นหมากรุกต่อเถอะ!"
เสียงของไป๋ชิงหร่านดังขึ้น ดึงความสนใจของทุกคนกลับมา และเลื่อนไปที่กระดานหมากรุก
แน่นอน กงซินเยว่ก็เช่นกัน
เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจอย่างโล่งอกอยู่ด้านหลัง แล้วนั่งลงตรงมุมหนึ่งของศาลา
อันที่จริงฝีมือหมากรุกของเขาไม่ธรรมดา
แต่เมื่อแกล้งตาบอดแล้ว ช่วงเวลานี้ควรเก็บตัวเงียบไว้ดีกว่า
ทว่าสีหน้าก็ยังแฝงความประหลาดใจอยู่บ้าง
กงซินเยว่!
ไม่คิดว่าจะมาเจอเธอโดยบังเอิญเช่นนี้
และยังเป็นสถานการณ์แบบนี้อีก
แต่ผู้หญิงคนนี้สวยจริง ๆ นะ ทว่า...ลายมือเธอแย่จริง ๆ เลย
……
เวลาผ่านไป ประมาณยี่สิบกว่านาที เสียงของผู้อาวุโสถังผู้สวมเสื้อแขนยาวสไตล์จีนก็ดังขึ้นด้วยรอยยิ้ม "ขอยอมรับในความพ่ายแพ้ คราวนี้พวกท่านสองคนไม่ต้องเถียงอะไรแล้วใช่ไหม?"
"เฮ้อ วันนี้ขายหน้าจริง ๆ!"
เสียงของไป๋ชิงหร่านดังขึ้น ฟังดูจนใจ
สิ่งที่เขาภาคภูมิใจที่สุดคือฝีมือหมากรุก ไม่คิดว่าจะถูกผู้อาวุโสถังฆ่าจนไม่เหลือชิ้นดี
แน่นอน สิ่งที่ทำให้พวกเขารู้สึกขายหน้าที่สุดคือการประลองกับกงซินเยว่
ใช่แล้ว เดิมทีพวกเขาไม่ได้ใส่ใจ แต่หลังจากกงซินเยว่แสดงพลังอันแข็งแกร่งออกมา พวกเขาก็ตกตะลึงจริง ๆ
ที่แท้ผู้มีพลังพิเศษก็สามารถแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้
สุดท้ายทั้งสองคนต้องร่วมมือกัน ถึงจะเสมอกันได้
"ฮ่าฮ่า สองท่านพ่ายแพ้อย่างไม่เสียเปล่า!"
ผู้อาวุโสถังยิ้มแล้วพูด "ข้าศึกษากลยุทธ์หมากรุกมาตั้งแต่เด็ก โดยเฉพาะกลยุทธ์หมากรุกต่าง ๆ และเมื่อเล่นกับท่าน จะจงใจนำเข้าไปสู่กลยุทธ์บางอย่าง!"