ใช่แล้ว เป็นผู้หญิง
ผมยาวสีดำ ใบหน้าดูละเอียดประณีตมาก โดยเฉพาะหว่างคิ้วแฝงไว้ด้วยความหยิ่งผยองที่อธิบายไม่ถูก
รูปร่างน่าภาคภูมิใจ
เขากะด้วยสายตา อย่างน้อยระดับ D หรืออาจจะอลังการกว่านั้นอีก
สัดส่วนน่าตกตะลึง
ในน้ำปรากฏให้เห็นรำไร กระแทกสายตาจนถึงขีดสุด
และหลังจากที่เขาเหม่อไปครู่หนึ่ง ก็พบว่าดวงตาของหญิงสาวกลายเป็นเย็นเยียบ ดั่งฤดูหนาวที่หนาวเหน็บ
“นี่เสื้อผ้าของคุณ อาจารย์ข้าสั่งให้นำมาให้คุณ!”
เมื่อมองดูหญิงสาวเบื้องหน้าเปลี่ยนไปเช่นนี้ ลำคอของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ขยับเล็กน้อย พลันคิดได้ จึงเลือกแกล้งตาบอด
ใช่...
นี่เป็นวิธีคลี่คลายความอึดอัดใจที่ดีที่สุดอย่างแน่นอน
ดังนั้นเขาจึงไม่ขยับลูกตาเลย เดินตรงไป พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงประหลาดใจว่า “ไม่พูดล่ะ? ฉันจะวางเสื้อผ้าให้คุณที่ไหน?”
ขณะที่เขาแสดงออกเช่นนี้ สีหน้าของหญิงสาวก็กระเพื่อมขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเสียงก็ดังขึ้นว่า “วางที่เท้าคุณก็พอ!”
สิ้นเสียง เจียงเสี่ยวไป๋ก็เปลี่ยนสีหน้าด้วยความตกตะลึงสุดขีดว่า “ผู้หญิง? ขอโทษที อาจารย์ข้าไม่ได้บอกข้า!”
พูดจบ เขาก็วางลงที่เท้าตัวเอง แล้วหมุนตัวเดินไปทางด้านนอก
และในตอนนั้นเอง เขาก็สังเกตเห็นว่าน้ำในสระเกิดระลอกขึ้น น้ำลอยขึ้นมา หมุนวนแล้วรวมตัวกลายเป็นแท่งน้ำแข็ง ม้วนตรงมาทางที่เขาอยู่
ลำคอของเจียงเสี่ยวไป๋ขยับ แต่ก็ยังคงตั้งสติไว้ได้
แท่งน้ำแข็งพุ่งมาถึงตัว แต่สุดท้ายก็หยุดลงตรงตำแหน่งที่ห่างจากเขาเพียงสองนิ้ว แล้วสุดท้ายก็กลับกลายเป็นน้ำหยดลงบนพื้น