"คงไม่ง่ายขนาดนั้นมั้ง?"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของหานจื่อเจี่ยน ก็หันไปมอง
"ใช่แล้ว!"
หานจื่อเจี่ยนพูดขึ้น "โซ่เหล็กพวกนี้มีวัสดุพิเศษ เป็นแกนกลางสำคัญที่ทำให้เปลวไฟนิพพานเสถียร มันสามารถกระจายพลังของเปลวไฟนิพพานได้"
"ดังนั้นตอนที่นายมุ่งหน้าไปยังอาคารกลาง จะต้องรับแรงปะทะจากเปลวไฟนิพพาน!"
"อีกอย่าง พอเข้าไปในอาคารกลางแล้ว จะรับแรงปะทะหนักขึ้นอีก และนายยังต้องออกแรงดึงด้วย!"
"ดึง?"
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังคำของหานจื่อเจี่ยนแล้วรู้สึกงุนงง
"ตอนที่เปลวไฟนิพพานเสถียร มันจะอยู่ในพื้นที่เดียว ไม่ค่อยลอยไปมา!"
หานจื่อเจี่ยนอธิบาย "ตอนนี้ที่มันไม่เสถียร ถ้ามีใครดูดกลืนมัน เปลวไฟนิพพานก็จะเอนไปทางนั้น! สิ่งที่นายต้องทำคือดึงมันมาที่นาย!"
"ระหว่างนี้ นายจะต้องรับแรงอย่างน้อยสองแรง หนึ่งคือแรงดึงจากคนอื่น ซึ่งถ้ามีหลายคนก็จะแรงมาก! อีกแรงคือแรงต้านจากตัวเปลวไฟนิพพานเอง!"
"มันค่อนข้างยาก เลยต้องใช้เวลานานในการบั่นทอน!"
หานจื่อเจี่ยนพูดต่อ "แต่ตัวนายพิเศษอยู่แล้ว น่าจะทำให้กระบวนการบั่นทอนสั้นลงได้!"
"อืม!"
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังพลางสีหน้าจริงจังขึ้นอีกครั้ง เงยหน้ามองประตูบานแล้วบานเล่าของอาคารแล้วถาม "สูงต่ำมีผลต่างกันไหม?"
"มี!"
หานจื่อเจี่ยนพูดพลางมองไปยังจุดสูงสุดของอาคาร "โดยทั่วไปเปลวไฟนิพพานจะลอยตัวอยู่ด้านบน ดังนั้นยิ่งสูงก็ยิ่งต้องรับแรงมาก โดยเฉพาะตอนนี้ที่เปลวไฟนิพพานไม่เสถียร ยิ่งแล้วใหญ่!"