"หืม? นี่คือวิชาโรยถั่วทหารเสือเหรอเนี่ย?"
เจียงเสี่ยวไป๋แปลกใจ พร้อมกับลำแสงกระบี่ที่พุ่งโหมกระหน่ำยิ่งขึ้น
ไม่ถึงสามลมหายใจ เมื่อทหารเสือตะโกนนับสิบตัวล้มตายลง เมล็ดถั่วป่าหลายสิบเม็ดก็ร่วงหล่นลงสู่พื้น
ตอนนี้สายตาของเขายิ่งทอประกายร้อนแรงขึ้น
ตามกฎที่เขาค้นพบก่อนหน้านี้
ทักษะที่ทหารเสือประจำศิลาจารึกใช้นั้น อาจจะมีความเชื่อมโยงกับศิลาจารึกที่มันเฝ้าอยู่
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง หากมีศิลาจารึกอยู่ตรงหน้า บางทีเขาอาจจะได้เรียนรู้วิชาเหล่านี้จริง ๆ ก็ได้
หัวใจเต้นตึกตัก เขาเลียริมฝีปาก แล้วเร่งฝีเท้าพุ่งทะยานไปข้างหน้า...
สิบนาทีต่อมา
เจียงเสี่ยวไป๋ที่กำลังเร่งฝีเท้า ขมวดคิ้วแน่น
เขาเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง
ตามหลักแล้ว เมื่อเจอทหารเสือที่เกิดจากการโรยถั่ว เหตุการณ์คงอยู่ไม่ไกลถึงจะถูก
แต่ผ่านมานานขนาดนี้ เขาเห็นแต่ทหารเสือที่เพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่กลับไม่พบต้นตอที่แท้จริง
เป็นไปได้ยังไงกัน?
ระหว่างที่เขากำลังฉงน เสียงของแมวเก้าหางก็ดังขึ้น: "ฉันรู้สึกว่าทหารเสือพวกนี้ที่โผล่ออกมา ดูลอยหัวลอยหางยังไงไม่รู้?"
"หรือว่าคนที่ใช้วิชานี้ควบคุมไม่ดีเอง?"
ฟังคำพูดของแมวเก้าหาง เจียงเสี่ยวไป๋ก็ประกายตาฉายแวววาว
พูดก็พูดเถอะ มันให้ความรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ
ทันใดนั้น เขาก็เร่งฝีเท้าเพิ่มขึ้นอีกครั้ง
เขาสัมผัสได้ว่าใกล้จะถึงแล้ว
ห้านาทีต่อมา เมื่อเมล็ดถั่วป่าอีกหลายสิบเมล็ดร่วงหล่นลงพื้น ทัศนวิสัยของเจียงเสี่ยวไป๋ก็เปิดกว้างขึ้น
ด้านหน้าตรงไปคือถนนเส้นใหญ่
ตรงนั้น ทหารเสือจำนวนมากกำลังเคลื่อนไหวพล่าน พลังงานมหาศาลอัดแน่นอยู่ กำลังเปิดฉากโจมตีเงาร่างนับสิบตรงใจกลาง