"อุ๊ก!"
หนานเอียนได้ยินคำของเจียงเสี่ยวไป๋ก็หันหัวไปมอง แต่สิ่งที่เห็นมีเพียงความว่างเปล่า
แต่ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋พูดแบบนี้ ก็ย่อมแปลว่าหญิงสาววิญญาณเทพที่เธอมองไม่เห็นกำลังจ้องมองอยู่ไม่ไกล
ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดขึ้นมาทั้งหน้าทันที
ส่วนหญิงสาววิญญาณเทพ อาจจะได้ยินคำถามของเจียงเสี่ยวไป๋ เธอขมวดคิ้ว ย้ายสายตาไป แล้วพูดเย็นชาว่า "ฉัน... ข้าผู้นี้ ไม่สนใจจะมองความรักใคร่ของพวกเจ้าหรอก!"
พูดจบก็หันหน้าหนี ความหยิ่งผยางแห่งราชันย์ผงาดขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะหันศีรษะกลับมา
เจียงเสี่ยวไป๋ยกไหล่อย่างไม่รู้จะทำยังไง
การที่หญิงสาวเรียกตัวเองว่า 'ข้า' เพิ่งเริ่มตั้งแต่สามวันก่อน น่าจะเพราะเธอนึกอะไรบางอย่างออกแล้วกระมัง
แต่กลับเข้าเรื่องเดิมดีกว่า
ดวงตาของผู้หญิงคนนี้แหละ มันกลอกแกล้งใหญ่โตขนาดนั้น!
ยังทำหน้าสงสัยอยากรู้อยากเห็นอีกต่างหาก
เขาจึงยิ้มแล้วถามขำ ๆ ว่า "นายไม่เคยทำแบบนี้เลยเหรอ?"
"ฮะ! ข้านี่แหละไม่เคยขาดผู้ชาย วันละร้อยคน!"
หญิงสาววิญญาณเทพพูดเรียบเย็น แต่ระหว่างพูด คู่ตาสีม่วงทองของเธอกลับแลดูส่ายหลบชัด ๆ
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้
โกหกกันไม่เตรียมตัวเลยสักนิด
แต่เขาก็ไม่มีอารมณ์จะเปิดโปง มองไปที่หญิงสาววิญญาณเทพแล้วถามว่า "ชื่อของนายนึกออกหรือยัง?"
ตั้งแต่สองวันก่อน เธอก็เริ่มเรียกตัวเองว่า 'ข้า'
นี่คงแปลว่าเธอนึกอะไรบางอย่างออกแล้ว
"ฉันบอกแล้วไงว่า เจ้าไม่มีสิทธิ์รู้ชื่อของข้า!"
"งั้นก็คือยังไม่นึกออกสิ!"
"..."
"ท่านชาย เราควรออกจากที่นี่แล้วหรือยังครับ?"
เสียงของซัวโลดังขึ้นในเวลานั้น
ตอนนี้เขาถึงจะรู้ว่าหญ้าซวงหลิงนั้นเป็นของที่หามาให้หนานเอียน