"ลืมแล้ว!"
วิญญาณเทพหญิงขมวดคิ้วส่ายหน้า แต่กล่องใบนี้กลับฝังลึกอยู่ในความทรงจำของนาง แสดงว่ามันต้องสำคัญมาก
แต่กล่องเปิดไม่ออก เรื่องราวเฉพาะเจาะจงนางจึงนึกย้อนกลับไปไม่ได้
เจียงเสี่ยวไป๋ไร้ทางเลือกได้แต่ยักไหล่ มองกล่องแล้วลองเปิดอีกครั้ง กระทั่งใช้ถึงพลังอันดุร้ายในร่าง แต่ก็ยังทำไม่สำเร็จ
ช่วงนี้ เขาคิดจะบังคับทลายมันซะ แต่ก็เป็นห่วงว่าสิ่งของด้านในจะเสียหาย
สุดท้ายเขาจึงส่ายหน้าเลือกยอมแพ้ หันไปมองหญิงสาวแล้วว่า "งั้นฉันช่วยเก็บไว้ให้ก่อนแล้วกัน!"
พูดจบก็เก็บมันเข้าไปเอง
วิญญาณเทพหญิงไม่พูดอะไร เห็นได้ชัดว่าเลือกยอมรับโดยปริยาย จากนั้นสายตาก็กวาดไปยังบริเวณอื่น ก่อนสุดท้ายหยุดอยู่ที่ป้ายไม้จารึกที่แตกหักผุพังหนึ่งแผ่น
เจียงเสี่ยวไป๋สังเกตสายตาของหญิงสาวได้ คลื่นพลังวิญญาณกระเพื่อมขึ้น ป้ายจารึกจึงลอยขึ้นกลางอากาศ
เมื่อฝุ่นธุลีถูกพัดร่วงลง สิ่งที่ปรากฏขึ้นคืออักษรโบราณ
เจียงเสี่ยวไป๋อ่านไม่ออกเลยสักนิด
แต่วิญญาณเทพหญิงกลับเกิดระลอกความรู้สึก นางยกมือขึ้นเหมือนกำลังลูบไล้ป้ายจารึกเบา ๆ ก่อนหยุดลงที่ตัวอักษรเล็ก ๆ ด้านข้าง
ทีละน้อย เธอดูเหมือนจะนึกอะไรได้ จึงพึมพำกับตัวเองว่า "ฉันเหมือนจะชื่อ... จือชิงหรง!"
"จือชิงหรง?"
เจียงเสี่ยวไป๋อึ้งงันไปชั่วขณะ ชื่อนี้ก็ใช้ได้ดีนี่ แต่พอเขาจะพูดอะไรต่อ เสียงของหญิงสาวก็ดังขึ้น "นามของตัวเรา ไม่ใช่สิ่งที่พวกเธอจะเอ่ยออกมาลงคอได้!"
"เอ๊ะ แกนี่มันอ้วนไร้สมองจริง ๆ!"
พอเจียงเสี่ยวไป๋ได้ยิน เขาก็เดือดขึ้นมาทันที