“เฮ้ย คนในตระกูลพวกแกเป็นอะไรกัน”
จังเซี่ยวไป๋หันข้างหัวไปมองแมวเก้าหางบนไหล่ ไม่อดใจความสงสัย “ทำไมไม่มีใครรู้จักสภาพแบบนี้ของแกเลย”
ปกติแล้วกรณีแบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้น
แต่ระหว่างพูด เขาก็ย้อนคิดเอง
ฝั่งมนุษย์นี่แมวเก้าหางอยู่บนไหล่เขามานานขนาดนี้ คนที่จำแนกตัวตนแมวเก้าหางได้โดยตรงก็นับได้ไม่ถึงหลักสิบ
มีเพียงตอนที่แมวเก้าหางแสดงร่างแท้จริงเท่านั้นที่คนจะตกตะลึง โอ๊ย นี่มันเผ่าแมวเก้าหางชะมัด
รวมถึงหงส์ทองบนไหล่เขาก็เช่นกัน
ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้คิดมาก
แต่ตอนนี้เห็นแมวเก้าหางแม้แต่สายเลือดเดียวกันก็เป็นแบบนี้ ย่อมรู้สึกแปลกใจ
เพราะนี่แสดงว่ามันไม่ใช่เคสเดียว
หรือจะมีเหตุผลพิเศษอะไรซ่อนอยู่?
“งั้นฉันเฉลยให้ฟังเลยดีกว่า!”
หงส์ทองเอ่ยขึ้นข้าง ๆ น้ำเสียงนั้นดึงสายตาทั้งของจังเซี่ยวไป๋และแมวเก้าหางทันที
“เด็กน้อย! ฉันถามแกอยู่!”
ชายชราแห่งเผ่าแมวเก้าหางถลึงตา “ไม่ใช่มาดูแกคุยเล่นที่นี่!”
ใช่ เขารอคำตอบของจังเซี่ยวไป๋อยู่ตลอด แต่ไอ้ตัวดีกลับคุยกันเองซะได้?
เผ่าแมวเก้าหางผู้สูงศักดิ์อย่างพวกเขา ถูกเมินแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไร?
แต่คำพูดเพิ่งจบ น้ำเสียงจังเซี่ยวไป๋ก็ดังขึ้น “หุบปากซะ!”
พูดจบก็มองไปที่หงส์ทอง “เธอเล่าต่อสิ”
“โอเค ตอนฉันยังเด็ก บรรพบุรุษรุ่นเก่าคนหนึ่งของเผ่าเคยบอกว่า ปีศาจที่มีสายเลือดโบราณระดับสูงอย่างพวกเรา ภายในร่างล้วนมีการเปลี่ยนแปลงแอบแฝง! เมื่อมีเจ้านายเป็นมนุษย์แล้ว การเปลี่ยนแปลงแอบแฝงนั้นจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้น!”