“เอาไปเลย เร็ว!”
เจียงเสี่ยวไป๋มองไลเออร์ที่มึนงงค้างอยู่แล้วพูดขึ้น
เมื่อไลเออร์ได้สติ เขาก็ยังกลืนน้ำลายเหงื่อไม่หยุด “ขอบคุณครับ ท่านชายบัคส์... ไม่สิ ต้องขอบคุณพี่ชายรักของผมต่างหาก!”
พูดจบ ลูกแก้ววิญญาณปราณร้อยดวงก็ถูกเก็บเข้ามืออย่างรวดเร็ว แล้วใช้มันรับภาระการดูดกลืนพลังชีวิตรอบ ๆ ทันที
ลูกแก้ววิญญาณปราณสามารถต้านการดูดกลืนพลังชีวิตได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ซึ่งเป็นสิ่งที่สมุนไพรทำไม่ได้
สิ่งที่สมุนไพรทำได้คือถูกดูดพลังชีวิตไปพร้อมกันกับการเสริมเติมให้ตัวเขาเอง
นั่นเป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เขากลับสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง จึงยกมือขึ้นคว้าไหล่ของซัวโล
“ท่านชาย ผมจะช่วยฆ่ามันเสีย!”
ซัวโลจ้องไปทางไคซือด้วยแววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยเจตนาฆ่า
“เร่งรีบอะไร!”
เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ แล้วกวาดสายตามองไคซือหนึ่งครั้ง
ไคซือมีเรื่องเกลียดชังกับท่านชายบัคส์ตัวจริง แต่ไม่มีกับเขา
ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องฆ่าไคซือไปจริง ๆ
เมื่อเห็นสีหน้าแปลกใจเล็กน้อยของไคซือ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ถอนสายตากลับ ยกหน้ามองขึ้นไปที่แท่นหินด้านบน
จากมุมของเขา มองเห็นร่างสี่คนอยู่ด้านบน
จื่อหยวน, เทียนเหิน และชายหญิงวัยหนุ่มสาวอีกคู่
ทั้งสี่ตอนนี้กำลังแข่งขันกัน พุ่งทะยานขึ้นอย่างฝืน ๆ ทั้งที่สีหน้าต่างคนดูซีดเผือดไปหมด
เจียงเสี่ยวไป๋เบ้หน้าแปลกใจเต็มบาท
ทั้งสี่คนนี้ ไม่มีสักคนที่ใช้ลูกแก้ววิญญาณปราณเลยเหรอ?