“อะไรนะ!”
ซัวโลได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้าก็เปลี่ยนไปอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะจ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างจริงจัง “ท่านชาย ข้าคือ ฉันว่าตอนนี้ไม่แนะนำให้ท่านขึ้นไปด้านบนจริง ๆ นะ!”
ไคซือที่โง่เขลาอย่างเดียวไม่ใช่เรื่องน่ากลัว
แต่ถ้ายุ่งเกี่ยวกับพวกวาตานาเบะเข้า ก็บอกไม่ได้แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีหญิงสาวผู้พิศวงแห่งวิญญาณเทพที่ยืนอยู่เบื้องหลังเจียงเสี่ยวไป๋อีก
ดังนั้นการจากไปจากที่แห่งนี้ ย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
“ท่านชายบัคส์ ผมก็แนะนำให้ออกจากที่นี่เถอะครับ!”
เซี่ยวจย่งจย่งเอ่ยขึ้นข้าง ๆ นับเป็นครั้งที่สองที่เขาเกลี้ยกล่อม
“ไม่ต้อง!”
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว แล้วมองไปที่ซัวโล “วางใจเถอะ ฉันรู้สึกตัวเองดี”
ครั้งนี้ที่เปิดปากพูด เขาใช้ภาษาฝรั่งล้วน ๆ
หลังกลืนกินเวลาครึ่งชั่วโมง ในด้านภาษาฝรั่งเขาก็มีความเข้าใจพอตัวแล้ว
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แต่การสื่อสารในชีวิตประจำวันคงไม่มีปัญหาแล้ว
ซัวโลได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ก็อึ้งอีกครั้ง ก่อนจะถอดใจถอนหายใจยาว
มุมปากของเจียงเสี่ยวไป๋ยกยิ้ม เงยมือขึ้นตบบ่าซัวโลเบา ๆ
จะเห็นได้ว่าใบหน้านั้นไม่เพียงไม่ตื่นตระหนก แถมดวงตาคู่นั้นยังเปี่ยมไปด้วยความสนใจอย่างล้นเหลือ
พวกวาตานาเบะในสายตาเขาลึกลับมาโดยตลอด
ตอนนี้คนกลุ่มนี้กลับใส่ใจกับสถานที่หลุมศพศักดิ์สิทธิ์ถึงเพียงนี้ แปลว่าต้องมีความลับบางอย่างแน่นอน