เจียงเสี่ยวไป๋ฟังจบ ก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังอย่างละเอียด
ที่ตระกูลหยวน ฮ่องเต้หลิงหงสั่งให้องครักษ์ที่ติดตามมาใช้กำลังบังคับ สิ่งที่เขาทำก็แค่จับหัวโจกก่อน
ที่สำนักเซิ่ง ฮ่องเต้หวงหลิงจิ้งเป็นฝ่ายลงมือก่อน เขาแค่รอโต้กลับทีหลังเท่านั้น
พูดจบ เจียงเสี่ยวไป๋ก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "จะให้พูดยังไงดี ผมก็รู้ว่าที่ทำไปมันไม่ค่อยถูกต้องนัก แต่..."
เจียงเสี่ยวไป๋พูดถึงตรงนี้ ก็เว้นจังหวะเล็กน้อย สายตามองไปที่ฮ่องเต้หลิงหงแล้วพูดว่า "ที่ตีท่านอ๋องสาม ก็เพราะผมเจ็บปวดใจจริง ๆ ในความทรงจำของผม ราชวงศ์นั้นยุติธรรมและเคร่งครัด เป็นดั่งฟ้าใสสดใสของแดนตะวันออกทั้งหมด!"
"ผมไม่อยากเห็นท่านอ๋องสามใช้อำนาจรังแกคนอื่น ดังนั้นด้วยความโกรธ จึงพยายามตีให้ท่านสติกลับมา"
"ส่วนตอนที่เจอท่านอ๋องสอง ผมจนจริง ๆ! ถ้าตอนนั้นผมไม่ทำแบบนั้น ท่านอ๋องสองต้องลงมือหนักกว่านี้แน่ ตอนนั้นมือเท้าไม่มีตา ผมจะใจร้ายทำร้ายท่านอ๋องสองให้หนักกว่าเดิมได้ยังไง?"
พูดจบ เจียงเสี่ยวไป๋มองคนทั้งสองที่สีหน้าซับซ้อนแล้วพูดว่า "ท่านอ๋องสอง ท่านอ๋องสาม พวกท่านว่าใช่ไหม?"
"แก...แก..."
ฮ่องเต้หวงหลิงจิ้งและฮ่องเต้หลิงหงถึงกับอึ้งไปพร้อมกัน
ปากเจียงเสี่ยวไป๋นี่เก่งเกินไปแล้วใช่ไหม?
พูดออกมาแล้วทำให้ใครต่อใครไม่รู้จะเถียงยังไงเลย
สุดท้ายฮ่องเต้หวงหลิงจิ้งชี้ไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า "ความหมายของแกคือ พวกเราต้องขอบใจแกงั้นสิ?"
"ไม่ต้องขอบใจหรอก!"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินก็ส่ายหน้า พลางทำหน้าจริงจังแล้วพูดว่า "สิ่งเหล่านี้ ล้วนเป็นสิ่งที่ผมควรทำ!"