"หืม?"
พอเสียงเจียงเสี่ยวไป๋พูดจบ
เจ้าสัตว์อสูรสายฟ้าและสัตว์อสูรสีดำนั่น ก็มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสีหน้าแบบคนโง่
มนุษย์คนนี้พวกมันก็สังเกตเห็นเหมือนกัน
เดิมทีถ้าไอ้หมอนี่ไม่พูดอะไร ปล่อยผ่านไปก็คงจบ
ยังไงพวกมันก็ไม่คิดจะลงไม้ลงมือกับมนุษย์คนหนึ่งหรอก
แต่ที่มนุษย์คนนี้พูดออกมานี่สิ ไม่พูดก็ไม่พูด พอพูดแล้วกลับกล้าพูดจาโอหังขนาดนี้?
ให้พวกมันตาม?
ไม่มีทางเลือก?
เหอะๆ...
คิดว่าตัวเองอยู่นานเกินไปหรือไง?
"เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ?"
เจ้าสัตว์อสูรสีดำมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยแววตาเต็มไปด้วยฆาตกรรม ดวงตากลายเป็นสีแดงก่ำ ประกายอันตรายเข้มข้น
ส่วนเจ้าสัตว์อสูรสายฟ้า สายฟ้าทั่วร่างก็เริ่มเดือดพล่านขึ้นมา มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรไม่แพ้กัน
"ฉันบอกว่า พวกนายสองตัวต้องตามฉัน และ... ไม่มีทางเลือก!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดอีกครั้ง
"ตาย!"
ในเวลาเดียวกัน สัตว์อสูรทั้งสองก็ขยับตัว พุ่งตรงไปทางเจียงเสี่ยวไป๋ทันที
กลิ่นอายสังหารห่อหุ้มเจียงเสี่ยวไป๋เอาไว้ในทันที
พร้อมกับระยะที่ใกล้เข้ามา จู่ๆ พวกมันก็รู้สึกว่าร่างกายของตัวเองถูกแรงบางอย่างที่มองไม่เห็นกดเอาไว้ ตามด้วยแสงกระบี่สองสายฟาดลงมาที่พวกมัน
บึ้ม!
ด้วยแรงมหาศาลนั่น สัตว์อสูรทั้งสองถูกฟาดลงกับพื้นโดยตรง
สัตว์อสูรทั้งสองชะงักค้างไปพร้อมกัน ตอนนี้พวกมันถึงได้เห็นร่างแยกสองร่าง
นี่... เป็นไปได้ยังไง?
"ตามฉันมีชีวิตรอด ไม่ตาม... ฉันก็จะซ้อมจนกว่าพวกนายจะยอมตาม!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ที่ยิ้มบางๆ ดังขึ้น
"แค่นายคนเดียวงั้นเหรอ!"