"มีอะไรสนุกกว่าอีก?"
ลวี่โหมวได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้าเปลี่ยนไป จากนั้นน้ำเสียงก็เจือความโกรธ "หมายความว่าไง? แล้วก็รีบปล่อย..."
ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็รู้สึกว่าหน้าร้อนวาบขึ้นมาทันที
เสียงเพี๊ยะดังก้องข้างหู
ใช่แล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ตบหน้าลวี่โหมวเข้าให้หนึ่งฉาด
เหตุการณ์นี้ทำให้ซ่งเหลียนและเฉียนหยางกับพวกถึงกับอึ้งไป
ในห้องไลฟ์ก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน
การตบคนพวกเขาเคยเห็นกันมาเยอะ
แต่ตบคนได้ลื่นไหล เป็นธรรมชาติขนาดนี้ เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
ความรู้สึกราวกับเป็นศิลปะการแสดง
ดูยังไงก็ไม่เบื่อ
การตบคน ที่แท้ก็ทำได้เท่ขนาดนี้?
ตบคน ที่แท้ก็ทำได้หล่อขนาดนี้?
มาดนี้ สุดยอด!
"ให้ดูก็ดู ไม่อยากดู ตายเดี๋ยวนี้!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น มองลวี่โหมวแล้วเอ่ยเรียบ ๆ
ลวี่โหมวฟังแล้ว สีหน้าที่เย็นชาและโกรธก็หายไปในพริบตา ใจเย็นเยียบขึ้นมาทันที
เขานึกถึงภาพที่เจียงเสี่ยวไป๋ฆ่าจูซินขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
และเขาก็รู้สึกได้ว่า
ในเมื่อเจียงเสี่ยวไป๋พูดออกมา ก็คงจะทำจริง
ตอนนั้นหลังเขาหลางเฉินก็ตามมาถึง เห็นลวี่โหมวที่ถูกควบคุมไว้ แล้วมองเจียงเสี่ยวไป๋ สุดท้ายก็สังเกตเห็นซ่งเหลียนและเฉียนหยางกับพวกด้วย
แววตาเคลื่อนไหวเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
ได้แต่ยืนเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ