“มาครบแล้ว!”
เหลียงหงยิ้มออกมา จากนั้นก็เว้นจังหวะเล็กน้อย มองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “เจียงเสี่ยวไป๋ ฉันรู้จักนาย ช่วงก่อนที่นครต้าหลัว นายก็สร้างความฮือฮาพอสมควร!”
“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด นายก็น่าจะมีที่มาเหมือนกันใช่ไหม? แต่ฉันอยากบอกนายว่า นี่เป็นเรื่องระหว่างฉันกับสำนักพิษ ไม่เกี่ยวกับนาย!”
“ให้นายมีโอกาสแล้ว ไปซะ!”
พูดถึงตรงนี้ เหลียงหงก็กวาดตามองเสี่ยวอีที่อยู่ข้าง ๆ เจียงเสี่ยวไป๋แล้วเอ่ยว่า “ไม่งั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจแล้วกัน!”
“โอ?”
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้วแล้วพูดช้า ๆ ว่า “ไม่เกรงใจแค่ไหน? ฉันน่ะอยากเห็นจริง ๆ แล้วก็อีกเรื่อง…”
พูดมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็เริ่มเปลี่ยนไป มีเสียงแหบ ๆ ของคนแก่ดังขึ้น “ถ้าฉันไป แล้วจะเปลี่ยนนายให้เป็นไอ้ผอมได้ยังไง?”
เหลียงหงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็ขมวดคิ้ว “เดี๋ยวนะ เมื่อวานคนที่พูดด้วยเป็นนาย?”
ตามที่ไส้ศึกที่เขาซื้อไว้รายงานมา บอกว่าเขาเป็นไอ้งั่ง และจะทำให้เขากลายเป็นไอ้ผอม ตอนนั้นเขาฟังแล้วฉุนเฉียวมาก
กลายเป็นว่าคนที่พูดตอนนั้นก็คือหมอนี่
เปลี่ยนเสียงได้ด้วย?
และตอนที่คิดมาถึงจุดนี้ เหลียงหงก็นึกขึ้นได้อีกว่า เรื่องที่เขาทุบโทรศัพท์พังไปสองเครื่องนั้น ก็เลยเดือดดาลขึ้นมา “ครั้งแรกที่โทรหาฉัน และยังจะต้องเจอเด็กนั่นอีกแน่ ๆ ก็คงเป็นนายสินะ?”
“ก็ใช่น่ะสิ!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าช้า ๆ แล้วพูดว่า “พูดตามตรง นายก็ก็แค่นี้แหละ! สรุปสุดท้ายก็ไม่ทำตามที่ฉันพูดอย่างว่าง่ายเหรอ?”
เหลียงหงมีสีหน้าดำคร่ำเครียด แต่ต่อมาเขาก็หัวเราะออกมา กวาดตามองตู้เทียนฉือที่อยู่อีกด้านหนึ่งแล้วบอกว่า “เหอะ ๆ โทษที ฉันก็ว่าอยู่นะ คุณชายตู้แห่งสำนักพิษทำไมจู่ ๆ ถึงได้ฉลาดเฉียบแหลมแบบนี้ ที่แท้ก็มีคนอื่นอยู่เบื้องหลังนี่เอง!”