"ดี ดี ดี!"
พอเห็นว่าชายชรานั่นยอมให้เขาลอง เขาก็ยิ้มออกมาทันที
แต่ทว่า เสียงของเขากลับแหบพร่าเหลือเกิน "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นข้า... เอ้า ก็ได้ งั้นข้าก็จำใจต้องลงมือล่ะ..."
พอพูดจบ ร่างที่ถอยหลังของเขาก็หยุดชะงักลงทันที มองไปที่คนที่พุ่งเข้ามาหาแล้วพูดว่า "มาเลย วันนี้ข้าจะให้แกเห็นเอง ว่าภูเขาที่เก้าของข้าแข็งแกร่งแค่ไหน!"
"ตายซะ!"
ชายคนนั้นมีประกายเย็นชาพุ่งออกมา
พลังอันแข็งแกร่งรวมตัวกันราวกับกลายเป็นแม่น้ำ
เหมือนจะกลืนกินเจียงเสี่ยวไป๋ให้มลายสิ้นไป ณ ที่แห่งนี้
แต่ทว่า ในขณะนั้นเอง จู่ ๆ เจียงเสี่ยวไป๋ก็มองไปทางด้านหลังของชายคนนั้นด้วยสีหน้าตกตะลึง "โอ้โห เครื่องบินใหญ่!"
ชายคนนั้นชะงักไป เครื่องบินใหญ่?
เขาจึงหันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว
และก็ในตอนนั้นเอง ร่างของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ขยับ เกือบจะในพริบตาเดียวก็มาอยู่ตรงหน้าของชายคนนั้น
เพี๊ยะ!
เสียงตบดังลั่น พลังก็พลุ่งพล่านไม่แพ้กัน
สมองของชายคนนั้นว่างเปล่าไปชั่วขณะ
ตอนที่ร่างลอยออกไป ตราภูเขาที่อยู่ด้านหลังเกิดระลอกคลื่น พร้อมกับตราประทับมิติอันหนึ่งแตกสลาย ร่างก็หายไปจากจุดนั้นในพริบตา
เอ่อ...
คนที่อยู่ ณ ที่นั้นตะลึงไปหมด
ชายชรานั่นก็ชะงักไปเหมือนกัน สีหน้าดูเหมือนจะเลื่อนลอยไม่แพ้กัน
ครู่ต่อมา หลังจากที่ตั้งสติได้ ทุกคนรวมทั้งชายชรานั้นก็จ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋เป็นตาเดียว
โกรธแค้น เย็นชา
ไอ้หมอนี่ไร้ยางอายเกินไปแล้ว
เบี่ยงเบนความสนใจ แล้วฉวยโอกาสจู่โจม!
สมกับเป็นคนหน้ามึนไม่รู้จักอายจริง ๆ!
"เอ้อ ฉันบอกแล้วไง พอฉันลงมือ เขาก็จบเลย ไม่เชื่อฉันเอง ทำไมถึงไม่เชื่อกันนะ!"