"แค่ลูกประคำน่ะ ไม่เอาหรอก!"
เสียงของสวี่ชุนดังขึ้น ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มกระอักกระอ่วน
แม้เขาจะไม่เคยมาที่สถาบันแห่งนี้ แต่ก็พอรู้อยู่บ้าง
ในโรงเรียนนี้ ตราบใดที่ไม่ถึงแก่ชีวิต จะทำอะไรก็ได้ตามใจ
ความวุ่นวายคือสัญลักษณ์ของที่นี่
ด้วยเหตุนี้ สถาบันจึงเกิดกลุ่มก๊กต่างๆ มากมาย
ดูจากท่าทีการพูดจาแล้ว ไอ้หมอนี่ต้องเป็นสมาชิกคนสำคัญของก๊กหนึ่งแน่ นั่นก็คือเหตุผลที่เขาห้ามไม่ให้เจียงเสี่ยวไป๋ลงมือในตอนนั้น
ถึงเจียงเสี่ยวไป๋จะจัดการมันได้ แล้วคนที่เหลือจะตามหลังมาจัดการยังไง?
ดังนั้น ถอยดีกว่า
คำโบราณว่าไว้ ถอยหนึ่งก้าว สบายใจไปทั้งชีวิต
ฮั่วเฉินมองลูกประคำนั้น แล้วพยักหน้าเบาๆ
แต่ตอนนั้นเอง เสียงยิ้มเยาะดังขึ้น: "หยิบสิ ของของตัวเอง ทำไมไม่หยิบล่ะ?"
สิ้นเสียง ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นพากันชะงัก
เจียงเสี่ยวไป๋ก็เงยหน้าขึ้น
ประโยคนี้ คือสิ่งที่เขาอยากพูด แต่เขา...ยังไม่ได้พูดเลยนะ
ขณะกำลังงุนงง ตรงประตูก็มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาอีกครั้ง
จุดเด่นที่สุดคือชายคนนี้หัวโล้น ดูอายุยังน้อยเหมือนกัน
ตอนเข้ามา ใบหน้ามีรอยยิ้ม เมื่อหยุดยืนอยู่ไม่ไกล สายตาจับจ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ทั้งสามคน พร้อมกล่าวยิ้มๆ ว่า: "ถ้าไม่หยิบ ถือว่าไม่เห็นแก่หน้าผม!"