"คนมาเยอะแฮะ!"
ฝั่งเจียงเสี่ยวไป๋ สายตากวาดมองผู้เฒ่าระดับจักรพรรดิแห่งเผ่ากระดูกปีศาจทั้งแปดคนรอบตัว สีหน้ายังคงสงบนิ่ง
ไม่แสดงความตื่นตระหนกให้เห็นแม้แต่น้อย
ใช่ เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิมอย่างมั่นคง
เสี่ยวอีที่อยู่ข้าง ๆ กลับตึงเครียดอยู่หน่อย แต่พอยื่นมือกอดแขนเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว ก็กลับมาสงบสบายอีกครั้ง
ส่วนหนานเอียนดูเหมือนจะไม่กังวลเท่าไร
เพราะเธอรู้ดีว่าฝีมือของเจียงเสี่ยวไป๋เป็นอย่างไร
แต่อีกฟาก ห่าวเจิ้งกลับเปื้อนเสื้อผ้าเปียกฉ่ำ
ใช่ ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ถูกเหงื่อเย็นจับจนหมดสิ้น
หึ่ง!
ขณะนี้ปริภูมิสั่นคลอนอีกครั้ง
ร่างหนึ่งปรากฏขึ้น เป็นชายชราที่ผมและเคราขาวโพลนสนิท หน้าผากมีลักษณะคล้ายกระดูกขาวสองจุดเช่นกัน
ข้าง ๆ เขายังลากมากับร่างที่ขาดแขนไปข้างหนึ่ง
ไม่ใช่ใครอื่น กู่อี้!
ทันทีที่กู่อี้ปรากฏตัว สายตาก็ตกลงที่เจียงเสี่ยวไป๋ทันที สีหน้าบิดเบี้ยว เปี่ยมด้วยเจตนาฆ่า
ดูท่าที ความอ่อนโยนอันเป็นเอกลักษณ์เมื่อก่อนหายสิ้นซะแล้ว
แกนี่แหละที่ทำลูกหลานของฉันขาดแขนไปข้าง?
ชายชราขาวโพลนที่พากู่อี้มาด้วย ตวัดสายตาล็อกที่เจียงเสี่ยวไป๋ เสียงเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
"ไม่ใช่แค่นั้น!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว มองไปยังชายชราแล้วพูดว่า "ฉันยังตบมันไปสองฟาดด้วย!"
พูดจบ สายตาก็ล็อกกลับไปที่กู่อี้ที่เต็มไปด้วยความเกลียดแค้น "องค์ชายน้อยแห่งเผ่ากระดูกปีศาจอันสูงส่ง ดูเหมือนว่า...ก็ไม่ได้เจ๋งอะไรนัก!"
"ดังนั้น รบกวนครั้งหน้าออกจากบ้านอย่าแสดงอวดเว่อร์มากนัก...โอ๊ะ ขอโทษที เดี๋ยวผ่านวันนี้ไป ก็คงไม่มีครั้งหน้าแล้ว!"