"เจียงเสี่ยวไป๋!"
โยวหลีมองเจียงเสี่ยวไป๋ เสียงยังคงเย็นชา
"ใช่!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบา ๆ แล้วก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง อยู่ห่างจากโยวหลีเพียงก้าวเดียว
เจี่ยนหงเซียวกับอีกสองคนมองดู ต่างตกตะลึง
ไอ้หมอนี่สมองโดนลาเตะหรือไง?
ขนาดนี้ยังกล้าเข้าใกล้อีก?
บ้าบิ่นเกินไปแล้ว!
"โอ้……"
โยวหลีเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ยังกล้าเข้าใกล้เขา แววตาเย็นชาฉายแวบ กำลังภายในพลุ่งพล่านในทันใด
นิสัยเขาเป็นพวกที่ลงมือได้ก็พูดน้อย
เจียงเสี่ยวไป๋เตะกระเป๋าของเขากระเด็น ท่าทางเหยียดหยามอย่างยิ่ง
เมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็ไม่ต้องเกรงใจ
มือยกขึ้นในพริบตา อากาศสั่นสะเทือนอย่างน่าตกใจ
ตบกระเด็นไปเลยแล้วกัน
เมื่อมือใกล้ถึงใบหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ มือก็หยุดลงกะทันหัน
ถ้าจะให้ถูกก็คือถูกมือของเจียงเสี่ยวไป๋จับไว้
"ข้าบอกว่า ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว เจ้านั่งอยู่ที่นี่ดี ๆ ไม่ดีหรือ!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองโยวหลีที่สีหน้าเปลี่ยนไป พูดว่า "ต้องมายุ่งกับข้าถึงจะสบายใจใช่ไหม?"
สิ้นเสียงเจียงเสี่ยวไป๋ มือขวาก็เคลื่อนไหว
ตบกลับ
เพี้ยะ!
ดูเหมือนไร้เรี่ยวแรง แต่ในพริบตา คลื่นพลังน่าตกใจพลุ่งพล่านขึ้นทันที
ท่ามกลางพละกำลังอันน่าสะพรึงกลัว กระจกแตกละเอียด ใบหน้าของโยวหลีแทบผิดรูป ร่างทั้งร่างลอยกระเด็นออกไป
ระยะทางนั้นไกลเสียจนตกลงในสระว่ายน้ำพอดี
เจียงเสี่ยวไป๋กวาดตามอง แค่ไม่ไปดู แล้วสายตาก็ไปหยุดที่คนทั้งสามที่ยืนตะลึง