ยามพลบค่ำ
เจียงเสี่ยวไป๋มองทิวทัศน์ยามสนธยาที่นี่ สีหน้าเต็มไปด้วยความชื่นชม
งดงามมาก
ในตอนนั้นเอง เสียงของแมวเก้าหางก็ดังขึ้น: "เสี่ยวไป๋จื่อ นายกำลังตั้งตารออยู่หรือเปล่า?"
"หืม?"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของแมวเก้าหางแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
เขารู้ว่าแมวเก้าหางพูดถึงอะไร
ระดับการวิวัฒนาการของงูบินในตอนนี้
ถ้าแมวเก้าหางไม่พูดขึ้นมาก็แล้วไป แต่พอพูดแล้ว เขากลับรู้สึกตั้งตารอขึ้นมาจริง ๆ
อยากรู้ว่างูบินตอนนี้พัฒนาไปถึงขั้นไหนแล้ว
และถ้าถึงตอนนั้น มันถูกเปิดออกด้วยเลือดหมื่นอสูรจริง ๆ แล้วจะเป็นอย่างไร
อย่างไรก็ตาม คำตอบนี้จะมีภายในคืนนี้
เจียงเสี่ยวไป๋มองทิวทัศน์ยามสนธยาด้านนอกอีกครั้งหนึ่ง แล้วพาเสี่ยวอีไปกินอะไรง่าย ๆ ด้วยกัน พอเห็นว่าเวลาใกล้จะสองทุ่มแล้ว เขาก็เรียกผู้จัดการให้เข้ามาหาอีกครั้ง จากนั้นก็เข้าไปในห้องรับรองพิเศษสำหรับการประมูลหมายเลขหนึ่งของที่นี่
คิดถึงบ้านแล้ว
ถือโอกาสช่วงนี้ คุยกับหลินซืออวิ๋นและคนอื่น ๆ สักหน่อยก็ดีเหมือนกัน
ต้องยอมรับว่า หลังจากเชื่อมต่อสายกับที่บ้าน เวลาก็ผ่านไปเร็วมาก
แต่ตอนที่เขาวางสาย เวลาก็มาถึงสี่ทุ่มครึ่งแล้ว
คุยกันอย่างสนุกสนาน
เขาเชื่อว่าหลินซืออวิ๋นและคนอื่น ๆ เห็นว่าที่นี่เขาปลอดภัยแล้ว ก็คงจะสบายใจขึ้น
แต่ก็มีสิ่งที่เสียดายเล็กน้อย เพราะอูชิงจู๋ยังคงปิดด่านฝึกอยู่
สี่ทุ่มกว่า
เจียงเสี่ยวไป๋พาเสี่ยวอีกลับมาถึงห้อง
และที่หน้าประตูนั่นเอง ซ่งเหลียนและอีกสองคนก็ยืนอยู่ที่นั่น
บางทีพวกเขาอาจจะสังเกตเห็นว่าเขาเดินมา สายตาของทั้งสามคนก็จ้องมาที่เขาโดยพร้อมเพรียงกัน