"นี่คือแผนของนายน่ะเหรอ?"
ซ่งเหลียนฟังคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋แล้วรู้สึกอึ้งไปเลย
เขาบอกว่ามองไม่เห็นภาพเลยจริง ๆ
ดึกป่านนี้เที่ยงคืน ในขณะที่ทุกฝ่ายยังไม่ได้เตรียมตัวอะไร จะปล่อยสัตว์อสูรทั้งหมดเข้ามาอย่างนั้นเหรอ?
ปืนใหญ่ของเจียงเสี่ยวไป๋ต่อให้เทพแค่ไหน จะยิงสัตว์อสูรมากมายขนาดนี้ได้หมดเหรอ?
ถึงจะทำได้จริง เจียงเสี่ยวไป๋จะตระเวนหาพิกัดยิงทีละจุดอย่างนั้นเหรอ?
ไม่สมจริง
ไม่สมจริงสุด ๆ!
แต่เขาก็ไม่มีทันได้ตั้งตัว เพราะเสียงหวีดหึ่งดังขึ้น
ก็เห็นหยกชิ้นเท่าหัวแม่มือตรงหน้าของเฉียนหยาง ฉายลำแสงสายหนึ่งพุ่งตรงเข้าใส่ม่านแสงผนึกนั่น
ตอนที่พลังงานนั้นปะทะเข้ากับม่านแสง บริเวณที่โดนก็เกิดคลื่นแสงประหลาดแผ่ซ่านกระจายออกไปโดยรอบทันที
ท่ามกลางความสั่นไหว ราวกับผิวทะเลสาบที่ถูกก้อนหินหยดลงไป
ดั่งริ้วระลอกคลื่น ม่านแสงผนึกก็เริ่มสลายตัว
โฮก!
เสียงคำรามก็ชัดเจนขึ้นมาทันที
สัตว์อสูรด้านนอกต่างก็พุ่งกรูออกมาพร้อมกัน พวกมันกลางอากาศ อาศัยแสงจันทร์ ก็สามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่าสัตว์อสูรนับพันหรือถึงหมื่นตัวกำลังหลั่งไหลบุกเข้ามา
ยิ่งใหญ่เกรียงไกร ฉากนั้นน่าตื่นตาตื่นใจมาก
ภาพอย่างนี้ อดไม่ได้ที่ทำให้ซ่งเหลียนนึกถึงที่เขาเคยเห็นตอนไปช่วยเมือง
ฉากที่เกิดขึ้นในชั่วพริบตานี้ ไม่ได้แย่กว่ากันเลยสักนิด
จงหัวและลู่ปิงก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเหมือนกัน
นี่มัน...
สัตว์อสูรมากมายขนาดนี้
จะฆ่าได้หมดไหม?
ถ้าเข้าเมืองไปจะไม่วุ่นวายน่ะเหรอ?
แผนของเจียงเสี่ยวไป๋พวกเขาก็เริ่มจะมองไม่เห็นทางแล้วเหมือนกัน
"รุ่นพี่..."
จงหัวกับลู่ปิงต่างก็หันไปมองซ่งเหลียน
ซ่งเหลียนกำลังจะพูดอะไร แต่จู่ ๆ แววตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นประหลาดใจ