"คุณหนูจูจู๊ พวกเราปรับเสียงเสร็จแล้ว พร้อมเริ่มได้ทุกเมื่อ!"
หัวหน้าวงดนตรีมองจูชางด้วยสีหน้าตื่นเต้นสุดขีด
พวกเขาเป็นแค่วงดนตรีเล็ก ๆ
สิ่งที่ขาดคือโอกาสและจังหวะ
หากได้ร่วมงานกับจูชางสักครั้ง ใช่แล้ว แค่ครั้งเดียวก็พอ วงของพวกเขาก็จะก้าวขึ้นไปอีกขั้นเมื่อเทียบกับตอนนี้
ดูเหมือนก้าวเล็ก ๆ แต่ที่จริงคือก้าวที่ยิ่งใหญ่
ดวงตาใสกระจ่างของจูชางกะพริบ เธอเดินมาที่หน้าวงดนตรี พูดคุยกันเล็กน้อย
เมื่อเธอกลับมาที่เวทีอีกครั้ง เสียงเปียโนก็ค่อย ๆ ดังขึ้น
เป็นบทเพลงที่ฟังสบายมาก
สดชื่น เป็นธรรมชาติ
เมื่อจูชางยกมือขึ้น เสียงร้องอันไพเราะก็ก้องไปทั่วหอประชุม
เจียงเสี่ยวไป๋นิ่งงันไป
ครั้งแรกที่ฟังจูชางร้องเพลง คือในงานอีเวนต์หนึ่ง
ครั้งที่สอง คือในทีวี
นี่คือครั้งที่สาม
และครั้งที่สามนี้ ความรู้สึกสด ๆ ตรงหน้า การผสานกันของเครื่องเสียงและวงดนตรี ทำให้เขารู้สึกถึงสิ่งที่เรียกว่าความตื่นตะลึง
เส้นเสียงของจูชางใสกังวานมาก ทรงพลัง
เสียงร้องหวานเจาะลึกถึงหัวใจ
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมจูชางถึงดึงดูดแฟน ๆ ได้มากมายขนาดนี้
ทำไมถึงก้าวขึ้นมาจุดที่โด่งดังเช่นนี้ได้
นั่นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
จูชางมีหน้าตา แต่เธอพึ่งพาความสามารถ
ความรู้สึกสดตรงหน้าแบบนี้ ทำให้นักเรียนที่อยู่ในงานทั้งหมดจมดิ่งไปกับมัน
ตื่นเต้นไหม?
ต้องใช่แน่!
ใครจะคิดว่าดาราดังขนาดนี้จะลงมาเยือนโรงเรียนของพวกเขา?