“ท่านผู้อาวุโสสูงสุด พวกเราไปก่อนนะ!”
กงซินเยว่มองไปทางผู้อาวุโสแล้วเอ่ยขึ้น
ผู้อาวุโสคนนี้ก็ไม่เลว ในตอนที่นางพุ่งเข้าไป ได้จับตัวนางออกมา
หลังจากนั้นยังชี้แนะนางอีกครั้ง
ผู้อาวุโสพยักหน้าอีกครั้ง มองส่งทั้งสามจากไป แล้วนั่งลงตรงนั้นถอนหายใจแผ่วเบา
เขาแก่แล้ว ใจคนก็เริ่มลำเอียง
ความคิดยึดติดเกินไป
บางด้านเทียบคนหนุ่มสาวไม่ได้เลยจริง ๆ…
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสามคนของเจียงเสี่ยวไป๋ก็เดินกลับมาถึงที่พักของเผ่าเดนตัน
ตอนนี้เคทีถูกเจียงเสี่ยวไป๋วางลง สายตาจับอยู่ที่ทั้งสองคนแล้วเอ่ยว่า “พวกคุณกลับไปพักที่ห้องก่อนเถอะ ฉันต้องจัดการบางอย่าง”
“แผลของเธอยังไม่หายสนิท กลับไปพักจะดีกว่า!”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น
“ไม่ต้องห่วง!”
เคทีพยักหน้าเบา ๆ ดึงเสื้อคลุมที่พาดอยู่ให้เข้าที่ แววตามองเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง จากนั้นก็แยกตัวออกไป
“เธอบาดเจ็บได้ยังไง?”
กงซินเยว่เอ่ยถาม
“เรื่องนี้…”
เจียงเสี่ยวไป๋ลังเลเล็กน้อย แล้วเล่าเหตุการณ์ตอนนั้นให้ฟัง
กงซินเยว่ชะงัก มองแผ่นหลังของเคทีแล้วถามว่า “คุณจะเอายังไงต่อ?”
เจียงเสี่ยวไป๋เงียบไปชั่วครู่ สุดท้ายก็ตอบว่า “ปล่อยไปตามธรรมชาติเถอะ!”
พูดจบก็ดึงสายตากลับมา มองกงซินเยว่ “พวกเราไปกันเถอะ!”
ระหว่างพูด เขาจูงมือกงซินเยว่กลับไปยังที่พัก
และเมื่อนั่งลงบนเตียง
เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยกมือขึ้นโดยตรง
กงซินเยว่กำลังงุนงง ก็เห็นมังกรวิญญาณขดพันอยู่ พลังงานปฐมภูมิบริสุทธิ์และแก่นกระดูกอีกสองชิ้นลอยเด่นขึ้นมา
“นี่คือ?”
กงซินเยว่เห็นเข้าก็ค่อนข้างประหลาดใจ
เจียงเสี่ยวไป๋มีแววตาประหลาด “ไอ้ที่มังกรวิญญาณกลืนเข้าไปตอนนั้นน่ะ!”