“แก…”
ชายชราตะลึงงัน ตกตะลึงในระดับพลังจิตของกงซินเยว่ที่มาถึงขั้นนี้แล้ว แม้อยากจะพูดเกลี้ยกล่อมนัก
เพราะมันไร้ประโยชน์!
ท้ายที่สุดแล้ว มิติซ้อนทับกัน พลังจิตยากจะสัมผัสถึง
แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดอะไร นั่งลงข้าง ๆ แล้วหลับตาลง
และในตอนนี้ ภายในมิติที่บิดเบี้ยวซ้อนทับกัน เจียงเสี่ยวไป๋เดินไปมาไม่หยุด
เคทีอยู่ในอ้อมกอดของเขา หลับไปแล้ว
และเมื่อใดที่สายตาของเจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่ยังดูซีดเซียวอยู่บ้าง ในหัวสมองก็จะผุดภาพที่ผู้หญิงคนนี้ผลักเขาออกไป ถึงขั้นยอมระเบิดตัวเอง เพื่อช่วงชิงโอกาสให้เขาจากไป
ทุกครั้งที่คิดถึงตรงนี้ จิตใจของเขาก็หนักอึ้งยิ่งนัก
ผู้หญิงโง่!
คนทางตะวันตกไม่ใช่เจ้าเล่ห์กันทั้งนั้นหรือ?
ทำไมถึงมีคนที่โง่ได้ขนาดนี้ด้วย!
โดยเฉพาะการที่เพื่อเขา ถึงกับยอมเสียชื่อเสียงของตัวเอง…
ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องพวกนี้ ในใจของเขาก็เต็มไปด้วยความจนใจและขมขื่น
เขามีดีอะไรกัน?
แต่สุดท้ายเขาก็ต้องกลับหัวเซี่ย ตำแหน่งญาติผู้ช่วยนี่ เขาทำไม่ได้หรอก!
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เคทีลืมตาขึ้น สายตาจับจ้องที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า: “คุณเจียง คุณเหนื่อยไหม ปล่อยฉันลงเถอะนะ!”
“ฉันพักจนดีขึ้นมากแล้ว!”
“เฮ้อ แกนี่นะ ยัยบื้อ เงียบไปเลย!”
เจียงเสี่ยวไป๋ถลึงตาใส่เคทีอย่างไม่พอใจ
เคทีฟังแล้ว ดูน้อยใจเล็กน้อย ซบหน้าลงในอ้อมกอดเจียงเสี่ยวไป๋ ไม่พูดอะไรอีก