“ฮ่า ๆ!”
โหยวเซินได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ก็หัวเราะลั่นทันที: “ไอ้เด็กปากบางเอ๊ย ปากพล่อยนักนะ?”
เหอะ ใช้สิบส่วนดีที่สุดงั้นรึ?
เหอะ เขาจะโดนอัดน่ะนะ?
เหอะ ยังกับจะสาหัส?
เหอะ มันช่างโวเกินไปจริง ๆ!
“ก้าวระเบิด!”
โหยวเซินไม่พูดพร่ำทำเพลง เท้าข้างหนึ่งก้าวออก เสียงระเบิดดังสนั่นกึกก้อง ก้าวเดียวมาพร้อมเอฟเฟ็กต์เสียงน่าตกใจ เข้าใกล้เจียงเสี่ยวไป๋ในพริบตา
เขาจะบอกเจียงเสี่ยวไป๋ ว่าคำพูดเมื่อกี้มันน่าขำแค่ไหน
หลงตัวเองแค่ไหน
“ก้าวสามย่ำฟ้า!”
โหยวเซินเปล่งเสียงต่ำอีกครั้ง ก้าวหนึ่งลงไป พลังธรรมชาติพลุ่งพล่าน ประหนึ่งรับน้ำหนักพันชั่ง
ก้าวที่สอง แรงกดทวีคูณ
แต่ก้าวที่สามตกลงมา ราวกับยักษ์น้อยยกเท้ามหึมาเหยียบเข้าใส่เจียงเสี่ยวไป๋
ถ้าเป็นคนอื่น อาจจะโดนภาพนี้ขู่ให้กลัวไปแล้ว
เจียงเสี่ยวไป๋มองฉากนี้ แต่กลับยิ้ม
เทียบกับยักษ์งั้นเหรอ?
ทันใดนั้น ทหารเทพอักษรอาจารย์เคลื่อนไหวฉับพลัน
เงาลวงแวบผ่าน ยักษ์น้อยนั้นถูกทุบแหลกในชั่วพริบตา
คนที่อยู่รอบ ๆ แทบตั้งตัวไม่ทัน วินาทีต่อมา พื้นที่สั่นไหวเป็นคลื่น ร่างเจียงเสี่ยวไป๋ราวสายลม ก้าวเดียวก็ตรงมาถึงหน้าโหยวเซิน
ตอนนี้โหยวเซินยังงงงันอยู่บ้าง
เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?
ไม่ทันตั้งตัว หมัดหนึ่งก็ฟาดเข้าใส่ตัวเขาแล้ว
ตึง!
ร่างทั้งร่างกระเด็นออกไป
แต่ยังไปไม่ไกล สนามแรงโน้มถ่วงมหาศาลก็กดลงมาอีก ร่างถูกบังคับให้ทรุดลง ณ ตอนนั้น เงาของเจียงเสี่ยวไป๋ก็เข้ามาถึงอีกครั้ง