"วาดร่างดึงแรง?"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำอธิบายของจวี๋เหลียน ก็รู้สึกสงสัยเล็กน้อย
ตอนนี้จวี๋เหลียนยกมือขึ้น พู่กันหนึ่งด้ามปรากฏขึ้นในมือ
พู่กันนี้มีลวดลายแปลกประหลาด ปลายด้ามยังมีอัญมณีที่ไม่มีใครรู้จัก ดูประณีตมาก
"ใช้พู่กันวาดร่าง แล้วใช้พลังสายเลือดดึงพลังวิญญาณ!" จวี๋เหลียนอธิบายละเอียดขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วก็อุทานด้วยความทึ่ง ยังมีพลังสายเลือดแบบนี้อีกหรือ น่าอัศจรรย์จริงๆ
อดไม่ได้ที่จะพูดว่า "อย่างนั้น ความสามารถด้านการวาดรูปของคุณคงเก่งมากสินะ?"
"ไม่ต้องพูดถึง!"
จวี๋เวยได้ยินข้างๆ ก็พูดว่า "คุณชายของพวกเราไม่เคยมาที่นี่ ไม่อย่างนั้น แค่รูปเดียว ก็ทำให้ผู้รักษาประตูทั้งแปดยอมได้เหมือนกัน!"
"จวี๋เวย!"
จวี๋เหลียนขมวดคิ้วเล็กน้อย
"ความจริงก็เป็นอย่างนั้น!"
จวี๋เวยหัวเราะเย็น มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า "เพราะงั้นที่คุณใช้บทกวีบทเดียวทำให้แปดคนยอม ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย!"
เมื่อจวี๋เวยพูดจบ สีหน้าของจวี๋เหลียนก็แสดงความประหลาดใจเล็กน้อย แม้แต่หญิงสวมหน้ากากก็ยังมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความแปลกใจ
บทกวีบทเดียวทำให้แปดคนยอม?
สถานการณ์แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ตอนนี้ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน มองไปที่แผ่นแสงที่เป็นตัวแทนของศาลากวี
ตอนนี้มีบทกวีบทหนึ่งแขวนอยู่บนนั้น
เมื่อทั้งสองคนเห็นบทกวีนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปพร้อมกัน
พวกเขาอ่านความหมายในนั้นได้ด้วยตัวเอง
แปดประโยค แปดความงดงาม
สุดยอดมาก
เจียงเสี่ยวไป๋สามารถเขียนบทกวีนี้ได้ ก็เพียงพอที่จะเห็นได้ว่าพื้นฐานของเขาลึกซึ้งแค่ไหน
"ฮะๆ การวาดรูปจะเอาอะไรมาเปรียบได้?!"
แมวเก้าหางตอนนี้พูดอย่างดูถูก "เสี่ยวไป๋จื่อเลือกบทกวีเพราะประหยัดเวลา ถึงได้ใช้บทกวี ไม่อย่างนั้นศาลาทั้งแปดนี้ เขาจัดการหมดแล้ว!"