ทุกคนในที่นั้นดูเหม่อลอยไปหมด บางคนอ้าปากค้างกว้างจนแทบจะใส่ไข่ไก่ได้ทั้งฟอง
คือ... โคตรจะเหนือความคาดหมาย!
ภาพวาดของจวี๋เหลียน ทั้งสีสันและรูปทรงงดงาม ดอกไม้เบ่งบานทั่วผืนกระดาษ สวยจนสะกดทุกสายตา
แล้วเจียงเสี่ยวไป๋ล่ะ?
ยิ่งกว่าเดิมซะอีก ทำไมเขาถึงทำให้พื้นดินเต็มไปด้วยหญ้าจริง ๆ ได้?
และเป็นหญ้าจริง ไม่ใช่ภาพลวงตา
โดยเฉพาะดอกกุหลาบแดงที่ขึ้นอยู่ตรงหน้าหวงหลิงเยว่ ช่างเป็นจุดที่สื่อความหมายได้อย่างยอดเยี่ยม
ฝีมือแบบนี้ไม่เพียงแต่แยบยล แต่ที่สำคัญที่สุดคือ ยังใช้จีบสาวได้อีกด้วย
โคตรจะเจ๋งไปเลยใช่ไหม?
ถ้าพวกเขารู้วิธีแบบนี้ได้ ใครล่ะจะจีบสาวไม่ได้?
ดังนั้น... เจียงเสี่ยวไป๋ภายนอกกำลังแข่ง แต่จริง ๆ แล้วกำลังจีบสาว แล้วพอจีบเสร็จ ก็ยังชนะและจากไปได้อีก?
แบบนี้... จะไปฟ้องใครได้?
ตอนนี้หวงหลิงเยว่มองดูดอกไม้นั้นด้วยสีหน้าเหม่อลอย
เมื่อตั้งสติได้ ในดวงตาของเธอมีความซาบซึ้งและความชอบใจ เธอยื่นมือทั้งสองข้างออกไปประคองดอกไม้ดอกนั้นไว้ในมือโดยไม่รู้ตัว
ภาพนี้ ก็เหมือนกับในภาพวาดของเจียงเสี่ยวไป๋ทุกประการ
สวยงามเกินไป
และเป็นสิ่งที่มีอยู่จริงโดยสมบูรณ์
ภาพนี้ ช่างควรค่าแก่การหยุดไว้ชั่วนิรันดร์
จวี๋เหลียนยืนนิ่งอยู่นาน จนกระทั่งตั้งสติได้ ก็ยิ้มอย่างขมขื่น สุดท้ายมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า "ถึงผมจะวาดเป็นล้านดอก ก็เทียบกับดอกเดียวของคุณไม่ได้ ผมยอมแพ้!"
ในเรื่องการวาดภาพ เขาไม่เคยเคารพใครจริง ๆ มาก่อน
ครั้งนี้ เขาเคารพเจียงเสี่ยวไป๋จากใจจริง
โดยเฉพาะประโยคที่เจียงเสี่ยวไป๋พูด หญ้าทั้งมวลเป็นเพียงสิ่งรองรับ ดอกกุหลาบแดงคือราชา
ดอกไม้นี้ หากเป็นราชาแล้ว ภาพวาดของเขาก็เป็นเพียงสิ่งประกอบเท่านั้น