"พูดมา!"
โทรศัพท์ของเจียงเสี่ยวไป๋เชื่อมต่อได้อย่างรวดเร็ว เสียงเรียบเฉยของถังชิงดังขึ้นทันที
"คิดถึงเธอ!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดสามคำตรงๆ
เสียงเพิ่งจบลง ปลายสายอีกฝ่ายก็ระเบิดอีกครั้ง: "เจียงเสี่ยวไป๋ ไอ้บ้าเอ๊ย ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสาพวกนั้น!!"
"โอเค จุ๊บๆ!"
"ไอ้บ้าเอ๊ย..."
"..."
เจียงเสี่ยวไป๋กลั้นยิ้ม ไม่รู้ว่านับตั้งแต่แมวเก้าหางทำให้เขาเรียกนางว่าที่รักน้อย ที่หยอกล้อผู้หญิงคนนี้มันสนุกจริงๆ
และถึงแม้ถังชิงจะยังแสดงความโกรธ แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่แตกต่างของถังชิง
ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันเรื่อยเปื่อย ท่านเฟ่ยก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องหนังสือ จ้องมองชายวัยกลางคนแล้วพูดว่า: "เจียงเสี่ยวไป๋มาแล้ว!"
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้น
เมื่อเขาเห็นท่านเฟ่ย ตอนแรกก็งงๆ จากนั้นก็นึกอะไรขึ้นได้ พูดด้วยความประหลาดใจ: "จริงเหรอ?"
"อืม ฉันจัดที่พักให้เขาแล้ว!"
ท่านเฟ่ยพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม: "กลับมาพร้อมกับหลิงเยว่!"
ชายวัยกลางคนได้ยินก็หัวเราะอย่างเปิดเผย: "อย่างที่คิด การให้เด็กนั่นไปเชิญเขามาถูกต้องแล้ว!"
พูดจบ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เงยหน้าขึ้นพูด: "คนมา!"
เสียงเพิ่งจบลง ร่างหนึ่งก็เดินเข้ามา
"สั่งลงไป ให้หลิงจิ้งกลับมาพรุ่งนี้เช้า!"
"รับทราบ!"
ร่างนั้นได้ยินคำสั่งของชายวัยกลางคน ก็พยักหน้าอย่างนอบน้อมแล้วถาม: "ต้องแจ้งองค์ชายใหญ่ด้วยไหมครับ?"