"พ่อหนุ่มทั้งสอง ที่นี่เป็นเขตส่วนบุคคล ห้ามคนนอกเข้า!"
เซินซิวจ้องเจียงเสี่ยวไป๋กับหวังเชี่ยนเชี่ยนเย็นชา "เชิญพวกคุณออกไป!"
ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้เปิดเผยตัวตน แต่หยิบไป้เถี่ยที่หยิบมาจากสือเซ่าอู่ออกมา "ฉันเป็นคนของตระกูลสือ!"
"สือกู่ก็สือกู่สิ มาพูดว่าตระกูลสืออะไรกัน ขนาดของของบรรพบุรุษแท้ๆ ยังลืม!"
เซินซิวทำหน้าเหยียดหยามสุดขีด แล้วถ่มน้ำลายลงข้างทาง มองพวกเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยแววตารังเกียจ
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงัก
นิสัยของหมอนี่ไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ น่าชกเหมือนเดิม
เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ ลากหวังเชี่ยนเชี่ยนเดินเข้าไปข้างใน
เซินซิวมองแผ่นหลังของทั้งสอง แล้วถ่มน้ำลายอีกครั้ง ก่อนเงยหน้ามองออกไปข้างนอก
นักบุญหญิงบอกว่า รู้สึกได้ว่าคนนั้นมาแล้ว
นักบุญหญิงบอกว่า รู้สึกได้ว่าคนนั้นใกล้แล้ว
นักบุญหญิงบอกว่า นายไปรอข้างนอกเถอะ
ตอนนี้ เขารออยู่ที่นี่ตั้งนานแล้ว นอกจากสองคนจากตระกูลสือ แล้วทำไมยังไม่เห็นเจียงเสี่ยวไป๋?
นักบุญหญิงล้อเล่นรึไง?
แต่พอคิดดูก็ไม่น่าใช่ เขาจึงสูดลมหายใจลึก เลือกที่จะรอต่อไปที่นั่น
……
อีกด้านหนึ่ง หลังจากเจียงเสี่ยวไป๋พาหวังเชี่ยนเชี่ยนมาข้างในแล้ว
หวังเชี่ยนเชี่ยนทั้งตัวเกร็งขึ้นมา
จะเห็นได้ว่า บนถนนของหมู่บ้านนี้ มีดอกไม้ใบหญ้าอยู่ทั่วไป
ยิ่งไปกว่านั้น ดอกไม้ใบหญ้าเหล่านี้ดูเขียวชอุ่มและสวยงามมาก
ตอนนี้หวังเชี่ยนเชี่ยนอดไม่ได้ที่จะย่อตัวลงข้างดอกไม้สีแดงที่เติบโตสวยงามดอกหนึ่ง