"ข้างหน้ามีภูเขา ในภูเขามีถ้ำ…"
สายตาของเป้าเป้ามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า "ในถ้ำก็คือลิงอสูรจันทรานั่นแหละ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ทำอะไรไม่ถูก
เขาเกือบคิดว่าเป้าเป้าจะพูดต่อว่า 'ในถ้ำมีหลวงจีนแก่'
ส่ายหัวพลางมองไปด้านหน้า
เวลานี้ลมยามค่ำพัดผ่าน ต้นหญ้าบนพื้นพลิ้วไหวตามแรงลม
ท่ามกลางกลิ่นหอมของดินโคลน เจียงเสี่ยวไป๋เงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่สว่างไสว
จากนั้นเขามองไปที่เสี่ยวอีในอ้อมแขน ไม่กล้ารบกวนมัน จึงหันไปพูดกับสัตว์อัคคีที่อยู่ใต้กายว่า "ไป ตรงไปเลยแล้วกัน!"
"เฮีย อย่าล้อเล่นนะ!"
สัตว์อัคคีได้ยินก็อดตัวสั่นไม่ได้ "เราแค่มองอยู่ไกล ๆ ก็พอแล้ว!"
ลิงอสูรจันทราแข็งแกร่งขนาดไหน พวกมันรู้ดี
นั่นคือขนาดมันบวกเป้าเป้าก็ยังไม่แน่ว่าจะสู้ได้
"ไป!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้นอีกครั้งว่า "สบายใจได้ มีฉันอยู่ พวกแกไม่เป็นไรหรอก!"
"ใช่ ดูเป้าเป้าสิ ไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลย"
เสียงของแมวเก้าหางดังขึ้น
สิ้นเสียง เป้าเป้าพลันมีกำลังใจ
ความจริงตอนนี้มันก็กลัวเหมือนกัน แต่พอได้ยินแมวเก้าหางพูดแบบนี้ ก็…ก็จะอายได้ไงล่ะ
ทำได้แค่ดูถูกสัตว์อัคคีว่า "ขยะ!"
ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่มันก็หวังให้สัตว์อัคคียืนกราน
น่าเสียดาย สัตว์อัคคีเพราะมันพูดคำว่าขยะ ก็โกรธขึ้นมา "ไปก็ไป ใครกลัวใคร!"
พูดจบก็พาเจียงเสี่ยวไป๋และเสี่ยวอีวิ่งไปข้างหน้า
เป้าเป้ามองแล้วก็ตามไป
เมื่อระยะกระชั้นชิดขึ้น