"ช่วย!"
สิ้นเสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็พาเสี่ยวอีลงไป
และระหว่างนั้นเอง
อัคคีเดือดก็ถูกตบกระเด็นไปแล้ว
เสือดาวดุร้ายกำลังจะฉวยโอกาสไล่ตบซ้ำ แต่จู่ ๆ ขนของมันก็ลุกชันขึ้น มันสัมผัสได้ถึงอันตรายโดยสัญชาตญาณ จึงถอยกรูดออกไปทันที
ตอนนั้นเอง มันก็เห็นเจียงเสี่ยวไป๋และเสี่ยวอีร่อนลงมา
เมื่ออัคคีเดือดเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ลงมา ร่างของมันก็สั่นสะท้าน พลางหันไปทางเสือดาวดุร้ายแล้วพูดว่า "ไอ้ไข่ตุ๋น อย่านึกว่าข้ากลัวแกนะ พรรคพวกข้ามาแล้ว!"
ระหว่างที่อัคคีเดือดพูด เสือดาวดุร้ายกลับผ่อนคลายลง
ใช่แล้ว มันพบว่ากลิ่นอายของเจียงเสี่ยวไป๋นั้นดูธรรมดามาก
เมื่อกี้ที่รู้สึกถึงอันตราย คงเป็นแค่ความรู้สึกที่ผิดเพี้ยนไปเองกระมัง?
"อัคคีเดือด ตอนนี้แกมันไร้น้ำยาลงทุกวันจริง ๆ ถึงขั้นไปคบค้ากับมนุษย์ได้!"
เสือดาวดุร้ายจ้องมองอัคคีเดือดอย่างเย็นชา ในแววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและดูแคลน
ก่อนหน้านี้มันยังรู้สึกว่าอัคคีเดือดคู่ควรเป็นคู่ต่อสู้ของมัน
แต่ตอนนี้…
ถุย!
ต่ำชั้นลงไปถนัดตา!
แววตาดุร้ายของอัคคีเดือดวาบขึ้นมา ทันทีที่มันกำลังจะอ้าปากพูด เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยกมือขึ้นห้ามไว้ แล้วหันไปทางเสือดาวดุร้าย "มานี่เลย ถ้าแกทำให้ฉันขยับแม้แต่ก้าวเดียวได้ ฉันจะนับว่าแกแน่!"
"ปากดีนัก ข้าจะกลืนแกก่อนแล้วค่อยว่ากัน!"
เสือดาวดุร้ายคำรามต่ำ พลังวิญญาณมหาศาลพลุ่งพล่าน ทั้งร่างพุ่งไปราวกับสายฟ้าสีดำ
คมพลังประดุจดาบพุ่งพล่าน กรงเล็บหนึ่งตวัดเข้าใส่เจียงเสี่ยวไป๋
แต่ในวินาทีที่มันกระทบถึงตัวเจียงเสี่ยวไป๋ มันกลับรู้สึกถึงพลังบางอย่างที่แข็งทื่อสกัดการโจมตีของมันเอาไว้ได้