"แผนเหรอ?"
ลั่วจงได้ยินแล้วก็พูดด้วยสีหน้าโกรธจัด "สำหรับชนเผ่าที่โผล่มาลอย ๆ แบบนั้น ฉันไม่เห็นต้องวางแผนอะไรด้วยซ้ำ!"
ใช่แล้ว จะวางแผนไปทำไม?
ยกย่องเผ่าเจิ้นกู่นั่นเกินไปหรือเปล่า?
พอดีตอนนั้นเอง เสียงเพราะ ๆ ก็ดังขึ้น "ท่านสามี พี่รองพูดไม่ผิด เผ่าเจิ้นกู่นี่โผล่มาอย่างพิกลพิลั่น สมควรวางแผนไว้บ้างจริง ๆ!"
พูดจบ หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินออกมาจากด้านหลัง
หญิงสาวผู้นั้นดูสง่างาม หว่างคิ้วแฝงความยั่วยวนไว้เล็กน้อย
เธอเดินขึ้นมานั่งข้าง ๆ ลั่วจงแล้วพูด
ลั่วจงเห็นหญิงสาวเข้าไป สีหน้าก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย สุดท้ายก็มองหญิงสาวแล้วพูดว่า "เอาเถอะ ได้ ๆ หลินเอ๋อร์ เธอมีความคิดเยอะ เธอว่าเรื่องนี้ควรจัดการยังไงดีล่ะ?"
"พวกมันนัดประลอง ก็แค่อยากใช้ชนเผ่ากู่ลั่วของเราเป็นบันไดโด่งดังเท่านั้นแหละ!"
คำพูดของหญิงสาวทำให้หลายคนพยักหน้า
พวกเขาก็เดาแบบเดียวกัน
"แต่เราจะไม่ทำตามใจพวกมันหรอก!"
หญิงสาวพูดพร้อมรอยยิ้ม "เขาบอกห้าคน เราจะต้องห้าคนเหรอ? เขาบอกเย็นนี้ เราจะต้องรอถึงเย็นนี้เหรอ?"
"ฉันว่าไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น! พวกมันยั่วยุขนาดนี้ เราจะพาคนไปมากกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอ ฉวยโอกาสนี้จัดการเผ่าเจิ้นกู่ให้สิ้นซากไปเลย!"
"แบบนี้ก็เท่ากับบอกคนทั้งโลกไปในตัวว่า เกียรติภูมิของชนเผ่ากู่ลั่วเรา ไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะมายั่วยุเล่น!"
คำพูดของหญิงสาวทำให้เหล่าผู้อาวุโสที่อยู่ตรงนั้นหลายคนตาเป็นประกาย