"ทางตะวันตก!"
ชิงหลงชี้ทิศทางให้ทันที
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มกว้าง นึกไม่ถึงว่าสัตว์อสูรที่ว่ากันว่าไร้เทียมทานในน้ำ จะเป็นอีกหนึ่งวิญญาณของเจ้าเตาหม้อใบนั้นนี่เอง?
สำหรับเขาแล้ว นี่คือเรื่องน่าประหลาดใจจริง ๆ
เขาหันไปทางผู้เฒ่าทั้งสองของเผ่ากู่มู่ แล้วพูดขึ้นว่า "พวกท่านช่วยดูแลพวกเขาไว้ก่อน ฉันไปแป๊บนึง!"
พูดจบเขาก็เดินมุ่งหน้าไปทางหนึ่ง แต่เพิ่งจะเดินไปได้สองก้าว ก็หยุดกึก แล้วตรงไปหาหนานเอียน
"คุณจะทำอะไร?"
หนานเอียนสีหน้าตึงเครียด น้ำเสียงเย็นเยียบ
"แกคิดมากไปเอง!"
จซียวไป๋พูดพลางยื่นมือไปล้วงตามตัวของหนานเอียน
"เหลียงเฉินอ้าวเทียน นี่แกจะทำอะไร ห้ามทำแบบนี้กับเรา!"
ลั่วเฉียนเห็นดังนั้นก็โมโหโพล่งขึ้นมาก่อน
บ้าฉิบ ต่อให้ชั้นเองยังไม่เคยได้จับมือของหนานเอียนเลย แต่นี่มันกลับยื่นมือไปลูบคลำทั้งตัวเลยนะ
หนานเอียนแม้จะใช้ผ้าห่อหน้า แต่แววตากับความเย็นชาและสังหารไม่ได้ปิดบัง
สักครู่ต่อมา
มือของเจียงเสี่ยวห่ขณะที่กำลังคลำไปก็คว้าอะไรบางอย่างได้ แล้วก็มีดสั้นโผล่อยู่ในมือ
ใช่แล้ว เขาสัมผัสได้ถึงความคมอะไรบางอย่างได้
นี่คือสิ่งที่เขาสังเกตได้จากจิตวิญญาณดาบสวรรค์
และเมื่อเห็นดาบสั้นนั้น เสียงเก้าของแมวเก้าหางดังก้องออกมาจากในชุดคลุม อย่างแผ่วเบา "โอ๊ยแม่เจ้า หมอนี่ไม่น่าใช่คนเดียวกับเขานังหนานนะ!"
เจียงเสียวห่ะเองก็มีสีหน้าแปลกใจ
ดาบสั้นเล่มนี้ เขาเคยเห็นมันอยู่ที่หนานเจาแน่ ๆ
"ดาบสั้นของฉัน แกจับต้องไม่ได้!"