"เฮ้อ..."
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังคำพูดของแมวเก้าหางแล้ว ยิ่งจนใจมากขึ้น
"เฮ้ ถ้าไม่ไหวก็ลองคิดชื่อดูก็ได้..."
"ทั้งชื่อเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงก็ตั้งไว้สักชื่อ!"
"หรือจะให้ฉันช่วยคิดให้ล่ะ?"
...
วันต่อมา
เจียงเสี่ยวไป๋ตื่นแต่เช้า ผ่านไปไม่นาน เขาก็เห็นผู้อาวุโสทั้งห้าค่อย ๆ เดินออกมา
ประมาณแปดโมง เสียงก้าวร้าวดังมาจากข้างนอก: "ทุกท่านแห่งสำนักเทพเพลิง หากเตรียมพร้อมแล้ว โปรดตามข้าไปยังสถานที่หลอมดาบด้วย!"
พอเสียงนั้นจบลง เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้วขึ้น พอเดินออกไปนำหน้า เขาก็ไม่ได้ลืมที่จะสวมหน้ากากบนใบหน้า
ใช่แล้ว ยังคงไว้ตัวดีกว่า
ที่นี่มีผู้แข็งแกร่งมากมาย ทุกคนล้วนแข็งแรงกำยำ
เผื่อใบหน้าของเขาถูกจดจำที่นี่จริง ๆ ละก็ ต้องถูกแกล้งเป็นแน่
พอเขาออกมาข้างนอก ก็พบชายร่างใหญ่ที่พูดเมื่อครู่
ตอนนี้เอง เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
ชายร่างใหญ่ข้างนอกหน้าตาบอบช้ำ แต่เขาก็พอจะจำได้ว่า นี่คือชายหนุ่มร่างใหญ่ที่เคยนับข้อมือกับเขาในสำนักเทพเพลิงนั่นเอง
แต่ชายร่างใหญ่ไม่ได้สนใจบาดแผลของตัวเอง พอเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ ดวงตากลับเป็นประกายขึ้นมา เดินเข้ามาหาแล้วพูดว่า "คุณชายน้อย ท่านจะไปที่นั่นด้วยหรือ?"
"อืม ไปดูหน่อยสิ!" เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบา ๆ
"ดี!"
พอชายร่างใหญ่ได้ยิน ดวงตาก็เต็มไปด้วยประกายไฟ ขอบตาดูเหมือนจะแดงเล็กน้อย
ใช่แล้ว เขาถูกซ้อมมา
สาเหตุง่ายมาก ก็แค่เขาอดใจไม่ไหว เลยไปเล่าเรื่องที่ตนเองกับผู้อาวุโสแพ้การนับข้อมือให้เจียงเสี่ยวไป๋ฟังออกไปเท่านั้นเอง