"ไอ้เสี่ยวไป๋ ไอ้เทพยาโป๊ยกั๊กมันมีสายสัมพันธ์ลึกซึ้งกับราชวงศ์เชียวนะ แถวนี้ยังมีสาขาของราชวงศ์ที่เรียกว่าตำหนักจ้าวราชวงศ์อีกต่างหาก!"
สายตาของแมวเก้าหางอดไม่ได้ที่จะมองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋ "ฮ่า ๆ แกลงมือกับมันเกรงว่าคงไม่ง่ายจริง ๆ น่ะสิ!"
ต่อให้ความสามารถของเจียงเสี่ยวไป๋จะแกร่งแค่ไหนก็ไม่มีทางเป็นศัตรูกับคนทั้งเมืองได้
สถานะนักบุญนั้นสูงส่งจริง
แต่ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่ใช่นักบุญตัวจริง
แถมยังไม่ผ่านการรับรองเป็นหมอระดับสิบ ก็ถือว่าไม่มีตัวตนเช่นกัน
นี่คือจุดอ่อนของเจียงเสี่ยวไป๋ในตอนนี้
"อ้อ…"
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับไปหนึ่งประโยค จากนั้นในวินาทีต่อมาแววตาก็ราบเรียบขึ้น "แตะต้องผู้หญิงของฉัน ต่อให้ต้องเป็นศัตรูกับคนทั้งเมืองแล้วจะทำไม!"
"แข็ง!"
เมื่อแมวเก้าหางได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ ในแววตาก็เต็มไปด้วยความชื่นชม
เขาชอบนิสัยของเจียงเสี่ยวไป๋แบบนี้แหละ
เสี่ยวอีที่อยู่ข้าง ๆ โอบแขนของเจียงเสี่ยวไป๋แน่นขึ้นอีกนิด ดวงตาคู่นั้นที่มองเจียงเสี่ยวไป๋ปรากฏแววแห่งความสุข
"ไปกันเถอะ!"
เมื่อมองบันไดขั้นแล้วขั้นเล่า รวมถึงผู้คนที่เดินขึ้นลง เจียงเสี่ยวไป๋ก็เอ่ยปากขึ้นช้า ๆ แล้วเป็นคนแรกที่ก้าวนำขึ้นไป
เมื่อทั้งกลุ่มก้าวขึ้นบันไดไปแล้ว อาคารหลังหนึ่งก็ปรากฏสายตา
ตรงกลางอาคารมีประตูบานใหญ่เปิดอ้า
สามารถมองเห็นผู้คนเดินเข้าออก
เมื่อทั้งกลุ่มเดินเข้าไปก็พบว่าเป็นโถงที่สว่างไสวกว้างขวางมาก
ในที่นี้มองเห็นเคาน์เตอร์มากมาย
ตู้เทียนฉือพาพวกเขาไปยังเคาน์เตอร์แห่งหนึ่งอย่างคล่องแคล่วเพื่อเริ่มดำเนินการ
ตอนที่รูดนาฬิกาข้อมือนั้น เดิมทีเจียงเสี่ยวไป๋วางแผนจะให้เสี่ยวอีใช้นาฬิกาของสวีหลานตบตาไป แต่เขากลับเพิ่งมาพบเครื่องตรวจจับ